Πόσο κοστίζει μια θέση στη βιτρίνα

Μερικές φορές κάποιοι τα λένε καλύτερα από εμάς!!!!!!!!! 

Σε αυτές τις περιπτώσεις αναφέρουμε το όνομα τους και παραθέτουμε τις σκέψεις τους...

Από Ελευθεροτυπία λοιπόν...

Τιμοκατάλογο προβολής βιβλίων έχουν τα βιβλιοπωλεία

Πόσο κοστίζει μια θέση στη βιτρίνα

Της ΣΤ. ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ

Με τι κριτήρια τοποθετείται ένα βιβλίο σε βιτρίνα; Από τι εξαρτάται η παράταση της παραμονής του στους πάγκους; Τι χρειάζεται για να υψωθεί ένας πύργος με αντίτυπα του ίδιου τίτλου σε περίοπτη θέση, δίπλα στο ταμείο ή στην είσοδο του καταστήματος;

Σε μια ιδανική εποχή, σε μια ιδανική κοινωνία, θα περίμενε κανείς ότι τα βιβλιοπωλεία, που χαίρουν καλής φήμης ως ζωντανά και ενημερωμένα, θα είχαν ειλικρινείς σχέσεις με την πελατεία τους. Οτι θα αναδείκνυαν, με άλλα λόγια, τις πιο ενδιαφέρουσες από τις νέες κυκλοφορίες εμπιστευόμενα την κρίση του προσωπικού τους, ότι δεν θα δημιουργούσαν ψεύτικες εντυπώσεις για την εμπορική απήχηση ορισμένων έργων, ότι θα σφυρηλατούσαν τη φυσιογνωμία της επιχείρησής τους υποστηρίζοντας χωρίς αντάλλαγμα ό,τι θα άξιζε να διαβαστεί.

Αλματώδης αύξηση

Η πικρή αλήθεια είναι πως η λογική του σουπερμάρκετ έχει αγγίξει προ πολλού το «προϊόν» του βιβλίου. Η αλματώδης αύξηση της βιβλιοπαραγωγής στα χρόνια της πλαστής ευημερίας, σε συνδυασμό με την εξάπλωση των μεγάλων αλυσίδων και την ένταση του εκδοτικού ανταγωνισμού, οδήγησε στην ανάπτυξη καινοφανών για το χώρο μεθόδων μάρκετινγκ. Άλλο όμως να υποψιάζεσαι τι συμβαίνει, και άλλο να 'xεις μπροστά σου φρέσκους τιμοκαταλόγους και να διαπιστώνεις με τα μάτια σου πόσο ακριβώς αποτιμάται η κάθε προσφερόμενη υπηρεσία.

Ιδού μερικά παραδείγματα. Η βιτρίνα του «Παπασωτηρίου» επί της Πανεπιστημίου παραχωρείται έναντι 200 ευρώ τη βδομάδα, ενώ στα καταστήματα του Mall και του Golden Hall, έναντι 150 ευρώ. Το ίδιο ποσό, 150 ευρώ, απαιτείται και για μια ντάνα ογδόντα αντιτύπων που θα λειτουργεί σαν κράχτης στα παραπάνω βιβλιοπωλεία επί ένα δεκαπενθήμερο. Οσο για την προβολή ενός τίτλου στο υποκατάστημα του αεροδρομίου επί έναν μήνα, αυτή αποτιμάται στα 1.500 ευρώ. Στις παραπάνω τιμές δεν συμπεριλαμβάνεται ο ΦΠΑ (23%).

Ανάλογη πολιτική ακολουθεί και το «Public», όπως και ο «Ιανός». Προς τα έξω, ο επικεφαλής του τελευταίου, Ν. Καρατζάς, περιγράφει τη κατάσταση ως εξής: «Η πολιτική χρεώσεων αφορά ειδικούς χώρους, ειδικές θέσεις που μπορεί να χρησιμοποιήσει κάποιος εκδότης για να προβάλει περαιτέρω κάποιο βιβλίο, αν το κρίνει απαραίτητο. Τα συγκεκριμένα σημεία προβολής διατίθενται και με ειδικές εκπτώσεις, ανάλογα με τη χρονική περίοδο, το συνδυασμό των προβολών αλλά και την ευρύτερη συνεργασία με τον εκδότη».

Ωστόσο, στο σχετικό φυλλάδιο αναφέρεται ρητά ότι «η προβολή σε πάγκο σε κεντρικό σημείο» και η «προβολή σε επιδαπέδιο πύργο» στα καταστήματα της Σταδίου και της Αριστοτέλους αντίστοιχα, κοστίζουν 1.000 ευρώ αν πρόκειται για το Δεκέμβριο, 800 ευρώ για τον Σεπτέμβριο και 500 ευρώ για τους υπόλοιπους μήνες, χωρίς να υπολογίζεται ο ΦΠΑ. Η προβολή στην κεντρική βιτρίνα κοστίζει από 130 ώς 1.800 ευρώ, ανάλογα με τη σεζόν και με την ποσότητα των τοποθετούμενων αντιτύπων, ενώ στη βιτρίνα με τις παιδικές εκδόσεις οι τιμές κυμαίνονται μεταξύ 80 και 1.080 ευρώ.

Στο χορό μπήκε πρόσφατα και ο «Ευριπίδης», ένα από τα καλύτερα βιβλιοπωλεία του Χαλανδρίου, που μόλις απέκτησε νέο υποκατάστημα στην Κηφισιά, προτείνοντας, πέρα από την ανάρτηση διαφημιστικών μπάνερ, προωθητικές ενέργειες του τύπου «Ο εκδότης του μήνα» ή το «Βιβλίο του μήνα». Όπως λέει ο ιδιοκτήτης του, Θ. Βασιλόπουλος, «οι πρακτικές αλλάζουν ανάλογα με τις εποχές...». Ο Βαγγέλης Τρικεριώτης, πάντως, από την «Πρωτοπορία», προτιμά «μια συμφωνία στα ίσα μ' έναν εκδότη, παρά την υιοθέτηση ανάλογων πρακτικών», ενώ ο ιδιοκτήτης της «Πολιτείας», Νίκος Λιβέριος, μολονότι μπήκε κάποια στιγμή στο δίλημμα, αποφάσισε να απέχει: «Θεωρήσαμε καλύτερο να προτείνουμε τι αρέσει σ' εμάς, παρά να δεσμευόμαστε από τέτοιες συμφωνίες με τον εκδοτικό κόσμο».

Read more »

Το ταξίδι ενός χαρτονομίσματος

30 ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ ΠΕΤΟΥΝ 

ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΣΤΟ 

ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ «Το ταξίδι ενός 

χαρτονομίσματος» είχε 

αναπάντεχα καλό 

προορισμό!

Η συλλογή διατίθεται δωρεάν στο κοινό δίχως τα εμπόδια που προβάλλουν οι παραδοσιακοί εκδοτικοί οίκοι

Περί τα τέλη καλοκαιριού, οι εκδόσεις «Σαΐτα», ένα πρωτότυπο εκδοτικό εγχείρημα με ιδρυτή τον Ηρακλή Λαμπαδαρίου, γέννημα Κατερίνης και θρέμμα Καβαλιώτη, είχαν προκηρύξει έναν πρωτότυπο διαγωνισμό με θέμα «Το ταξίδι ενός χαρτονομίσματος». Οι συμμετέχοντες καλούνταν με διηγήματα που δε θα ξεπερνούσαν τις 1.000 λέξεις να λάβουν μέρος σε μία νοηματικά ενιαία ιστορία με επίκεντρό της το «ταξίδι ενός χαρτονομίσματος»…

Και, έτσι έγινε. Με την έλευση τη νέας χρονιάς, 30 διηγήματα υπό τον γενικό τίτλο του διαγωνισμού ξεκίνησαν να πετούν ελεύθερα στο διαδίκτυο σε μία συλλογή η οποία διατίθεται στο κοινό δωρεάν μέσω της επίσημης ιστοσελίδας των εκδόσεων (www.saitapublications.gr) τόσο για online ανάγνωση όσο και με τη δυνατότητα ο χρήστης να «κατεβάσει» ολόκληρο το βιβλίο (σε μορφή PDF), ενώ όπως σημειώνει ο Ηρακλής Λαμπαδαρίου σχετικά με το περιεχόμενο της συλλογής «όπως ταξιδεύουν οι ιδέες, οι νότες, οι άνθρωποι, ο νους, η σκέψη, έτσι και τα χρήματα ταξιδεύουν συνεχώς χωρίς να ενδιαφέρεται κανείς για την πορεία που ακολουθούν, τα προβλήματα που πιθανόν φέρνουν, τις συνειδήσεις τις οποίες αλλοιώνουν, την ανακούφιση από δυσάρεστες καταστάσεις, την αισιοδοξία, τη δύναμη, το κύρος, το πάθος, τη λύτρωση, την ενοχή, την εκμετάλλευση.».

Αναλυτικότερα, με διηγήματά τους συμμετείχαν στην έκδοση οι Εύη Αγγελακοπούλου, Τάσος Αγγελίδης – Γκέντζος, Γιούλη Αλεξίου, Φίλιππος Γαλιάσος, Μάνος Γραφανάκης, Γιάννης Γρηγοριάδης, Άννα Δεληγιάννη – Τσιουλπά, Ειρήνη Δερμιτζάκη, Ελντίνα Ελευθεριάδου, Λάσκαρης Ζαράρης, Μιχαήλ Ζωντός, Μίνως – Αθανάσιος Καρυωτάκης, Εύα Κασιάρου, Παναγιώτης Κουντουράς, Σπύρος Κουτσοσπύρος, Βασιλική Λαμπρίδου, Χριστίνα Λουλά, Γιάννης Μαμαλιόγκας, Δέσποινα Μητσοπούλου, Οδυσσέας Γκρέι (ψευδώνυμο), Κυριάκος Παναγιώτου, Κάλλια Παπαδοπούλου, Θεοδόσης Παπαϊορδανίδης, Γιώργος Σαββανάκης, Λευτέρης Σαββινίδης, Πέτρος Σαλαβασίδης, Ρωμανός Σκλαβενίτης – Πιστοφίδης, Ευγενία Τριανταφυλλίδου, Παναγιώτα Φλώρου και Μανόλης Χουρσανίδης, ενώ τον σχεδιασμό του εξωφύλλου πραγματοποίησε η Αλίκη Λαζαρίδου, την επιμέλεια – διορθώσεις ο Ηρακλής Λαμπαδαρίου και την σελιδοποίηση η Κωνσταντίνα Χαρλαβάνη. Ακόμη, αξίζει να σημειωθεί ότι το εν λόγω εγχείρημα τράβηξε την προσοχή και της εκπαιδευτικής κοινότητας με το 1ο Λύκειο Συκεών Θεσσαλονίκης να συμμετέχει σ” αυτό, βάσει του Προγράμματος Δημιουργικής Γραφής που υλοποίησε, ενώ όπως σημειώνεται εκ μέρους των συμμετεχόντων: «Μέσα από παιχνίδι προσεγγίσαμε το θέμα γράψαμε, σβήσαμε, ξαναγράψαμε, προσθέσαμε, αφαιρέσαμε και στο τέλος, καταλήξαμε και συμμετέχουμε». Μάλιστα, από τα εννιά συνολικά μαθητικά διηγήματα που υποβλήθηκαν, τα πέντε (τέσσερα ατομικά και ένα συλλογικό) συμπεριλήφθηκαν τελικά στη συλλογή.

Με την νέα αυτή έκδοση, λοιπόν, οι εκδόσεις «Σαΐτα» συνεχίζουν τον πρωταρχικό σκοπό δημιουργίας τους, όπως αυτός είχε σχολιαστεί εκ μέρους του ιδρυτή τους, δηλαδή «τη δημιουργία ενός χώρου όπου τα έργα νέων συγγραφέων, ξεπερνώντας τα εμπόδια που θέτουν οι παραδοσιακοί εκδοτικοί οίκοι θα συνομιλούν άμεσα, δωρεάν και ελεύθερα με το αναγνωστικό κοινό», ενώ, όπως φαίνεται, σταδιακά γίνεται πράγματι εφικτό να «επαναπροσδιοριστούν οι σχέσεις εκδότη – συγγραφέα – αναγνώστη, καλλιεργώντας τον πραγματικό διάλογο, την αλληλεπίδραση και την ουσιαστική επικοινωνία του έργου με τον αναγνώστη δίχως προϋποθέσεις και περιορισμούς».

Πηγή: www.evdomi.gr

Κατηγορία: Εκδηλώσεις - Συνέδρια 

Read more »

Θεατρική κριτική για το "Ποδήλατο στο χωριό."

Χαστούκι στο κατεστημένο η παράσταση του Πέρη Μιχαηλίδη “Ποδήλατο στο χωριό”, που είδαμε και σχολιάζουμε.

Κυριακή, 06 Ιανουάριος 2013

Σε έναν όμορφο χώρο τέχνης και πολιτισμού στο Βοτανικό, στο υπόγειο μικρό Θέατρο τουBeton 7, παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη το “Ποδήλατο στο χωριό ” της Penelope Skinner σε σκηνοθεσία του Πέρη Μιχαηλίδη. Αυτή την παράσταση είδε και σχολιάζει πλουσιοπάροχα η Kulturosupa. Το να κρίνει κάποιος “σχετικός με τα πράγματα” μια θεατρική παράσταση σε ένα πρώτο επίπεδο μπορεί να γίνει πανεύκολα και σχεδόν άκοπα. Βλέπουμε το έργο, αναφέρουμε τεκμηριωμένα αυτά που μας άρεσαν κι αυτά που δε μας άρεσαν, τα παραθέτουμε στη σειρά, στη συνέχεια τα βάζουμε πάνω σε μια ζυγαριά – στη ζυγαριά που την έχουμε ρυθμισμένη σύμφωνα με τα προσωπικά μας υποκειμενικά αισθητικά κριτήρια – και στο τέλος καταλήγουμε στο υποκειμενικό συμπέρασμα! Ευτυχώς όμως που υπάρχουν στις μέρες μας και εκείνες οι θεατρικές δουλειές – μια από αυτές είναι η πρωτοποριακή παράσταση του Πέρη Μιχαηλίδη “Ποδήλατο στο χωριό” - των οποίων η εμπνευσμένη σκηνοθετική ματιά σε αναγκάζει να δεις περισσότερο βαθιά, δηλαδή ουσιαστικά σε υποχρεώνει να αφαιρέσεις από το οπτικό σου θέαμα την παρατημένη κρούστα ή εκείνα τα λεπτά προστατευτικά φύλλα του περιτυλίγματος για να προχωρήσεις... ένα βήμα παρακάτω, βάζοντας σε λειτουργία τις κοιμισμένες αισθήσεις και τον συμβατικά σκεπτόμενο νου σου, με απώτερο – έτσι τουλάχιστον φαντάζομαι εγώ - σκοπό να διακρίνεις τα σήματα της ευαίσθητης ισορροπίας των διαφορετικών επιπέδων της “οπτικής ανάγνωσης” που σου “προτείνει”. Θα πρέπει να σημειώσω εξαρχής πως σε τούτη την παράσταση γελάς! Σας την προτείνω ανεπιφύλακτα. Μη παρασυρθείτε από τα γραφόμενά μου και θεωρήσετε πως είναι κάποιο βαρύγδουπο έργο! Κι επιστρέφω στη δική μου ματιά... Κάποιοι από τους θεατές είναι λογικό και φυσικό να έμειναν μόνο στο πρώτο επίπεδο της παράστασης και να σχημάτισαν ξεκάθαρη γνώμη, κάποιοι άλλοι πάλι να προσπέρασαν προς στιγμήν μερικά από τα εμπόδια του φαινομενικού και να στάθηκαν λίγο παραπέρα, να παρατήρησαν κάποια από τα μηνύματα που ξεπηδούν πλάγια από την παράσταση... και κάποιοι τρίτοι να προσέγγισαν και να προέκτειναν ακόμα κι αυτά τα τόσο περίεργα και ενδόμυχα που ίσως να είχε ο δημιουργός μέσα στο μυαλό του! Σε έναν όμορφο χώρο τέχνης και πολιτισμού στο Βοτανικό, στο υπόγειο μικρό Θέατρο τουBeton 7, παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη το “Ποδήλατο στο χωριό ” της PenelopeSkinner σε σκηνοθεσία του Πέρη Μιχαηλίδη. Η υπόθεση του έργου αυτού δεν στάθηκε ικανή... ώστε να με πείσει πως έχει κάποια ιδιαίτερη πρωτοτυπία ή πως προβάλλει μέσα από τις ορατές γραμμές της κάποιο αναμενόμενο βαθυστόχαστο νόημα... Ίσως και για αυτό το λόγο ο σκηνοθέτης να προτίμησε να εισάγει στο έργο την συνειδητή πρόταξη – προώθηση κι ενός δεύτερου επιπέδου “ανάγνωσης”... κάτω ή πάνω, δεξιά ή αριστερά από το αναμενόμενο, το ορατό, το σύνηθες και το φαινομενικό. Αρμονική και σπουδαία... αυτή η συγκατοίκηση των επιπέδων! Ο μύθος του έργου: Ένα νεαρό ζευγάρι, ο Τζον (Σπύρος Περδίου) και η Μπέκυ (Νίκη Λειβαδάρη), καταφεύγουν σε ένα χωριό έξω από τη πόλη περιμένοντας τη γέννηση του πρώτου τους παιδιού. Ο Τζον αφιερώνεται ολοκληρωτικά στα βιβλία εγκυμοσύνης που διαβάζει μετά μανίας, παραμελώντας εμφανώς τη γυναίκα του. Οι ερωτικές ανησυχίες  της Μπέκυ σε συνδυασμό με τους ενοχλητικά περίεργους “υπερπροστατευτικούς” γείτονες του μικρού χωριού (Ναταλία Καλημερατζή, Ορέστης Τρίκας), μετατρέπουν την φαινομενικά ήρεμη ατμόσφαιρα της οικίας του ζευγαριού σε ένα σκοτεινό εφιάλτη. Στην παράσταση τούτη διαφαίνεται καθαρά η γνωστή υποκρισία που διακρίνει τις ανθρώπινες σχέσεις. Θα σταθώ λιγάκι σε αυτό το τόσο ευαίσθητο σημείο... Ένα ζευγάρι μένει μαζί, ο άντρας αρνείται να κάνει έρωτα με τη γυναίκα του, επειδή θεωρεί πως θα βλάψει το παιδί που έχει μέσα στην κοιλιά της και μετά την άρνησή του... της λέει με το πιο γλυκό του χαμόγελο πόσο πολύ την αγαπά. Η ανθρώπινη υποκρισία ευτελίζεται από τον σκηνοθέτη της παράστασης... Ο σκηνοθέτης χλευάζει... Αρνείται την ερωτική τους συνεύρεση ο Τζον λέγοντας πως είναι κουρασμένος, πως έχει πονοκέφαλο, πως ... κι όμως της λέει πως την αγαπά! Ο σκηνοθέτης χαμογελά! Η αμηχανία στα πρόσωπα των θεατών, οι περίεργες ματιές και οι ανείπωτες σκέψεις σχημάτισαν νοητά πολλούς ομόκεντρους κύκλους. Και μετά από αυτό το αθόρυβο χαστούκι, ύστερα από αυτό το μη αναμενόμενο σήμα ο άνθρωπος που υποστηρίζει πως δε θέλει να κοροϊδεύει τον εαυτό του, φαντάζεται την δική του ύπαρξη να κινείται ανάμεσα στα αποστειρωμένα έπιπλα του λιτού θεατρικού χώρου, έπιπλα τα οποία καλύπτονται από άκρη σε άκρη από διαφανές πλαστικό... Ένα πλαστικό... για να μας προφυλάξει από τι άραγε; Το πλαστικό είναι και ευτελές! Απομακρύνεται σταδιακά το άτομο από την κοινωνία εκείνης της αποστειρωμένης βεβαιότητας, προσπερνά με φόρα τους πρώτους κατανοητούς συμβολισμούς και αφήνει το πάθος των “θέλω” και των “πιστεύω” του να σκαρφαλώσει στα διαφορετικά μπαλκόνια ενός άλλου επιπέδου δράσης και σκέψης. Ο σκηνοθέτης δείχνει χαρούμενος... Ο διαχρονικός αυτός διαχωρισμός του έρωτα και της αγάπης που προβάλλεται ξεκάθαρα μέσα από το έργο, παρόλο που ισχύει και στις μέρες μας, δεν είναι ούτε διακριτός με το γυμνό μυωπικό μας μάτι, αλλά και ούτε αποδεκτός από τους πολλούς! Ένα ακόμα χαστούκι... Οι περισσότεροι από εμάς εγκλωβίζουμε προσεκτικά τα αφανέρωτα συναισθήματά της ψυχής μας μέσα στα χρησιμοποιημένα κουτιά που μας τα κληροδότησαν με καμάρι οι προηγούμενες γενιές, τα οποία για καλό και για κακό – για να έχουμε ήσυχο το κεφάλι μας - τα φυλάγουμε μακριά από τους άλλους. Θέλουμε κι εμείς να τα χαρίσουμε στα παιδιά μας! Υπομένω, υπομένεις, υπομένει... Θα υπομένω, θα υπομένεις, θα υπομένει... Νομίζω πως ο σκηνοθέτης μας φλερτάρει έντονα με τη διαφοροποίηση και πως φτύνει κατάμουτρα τον έρμο τον κανόνα... Αγαπούσε λοιπόν ο Τζον τη γυναίκα του με τον δικό του ιδιόρρυθμο τρόπο και η γυναίκα του παρόλο που είχε ερωτευτεί με πάθος έναν άλλον άντρα, παρόλο που πλάγιαζε στο κρεβάτι μαζί με τον άλλο, αγαπούσε τον άντρα της... Το άλογο, το περίεργο, το ανοίκειο και το ανερμήνευτο παρευλαύνουν! Η ποικιλομορφία και η πολυσημία των προσωπικών συναισθημάτων... ανέκαθεν βασάνιζε τους ανθρώπους! Το βασίλειο της ιδιοτέλειας! Κι ο “ευγενικός” σύζυγος για να κρατά σε μια ήρεμη κατάσταση τη γυναίκα του, ο σύζυγος των ισορροπιών της ρουτίνας, αυτός που δεν έκανε έρωτα μαζί της... σκεπτόμενος το παιδί που θα γεννούσε η γυναίκα του, της έδινε χωρίς δεύτερη σκέψη να πίνει συνέχεια “τσάι”... ή καλύτερα κάποια βότανα “καταπραϋντικά”... Μήπως τελικά αντικρύζουμε αυτό που καλούμε ζωή μέσα από τα τεράστια γυαλιά των γνωστών εμμονικών παραισθήσεων, των εκεντρικών ιδεοληψιών και της δογματικής ιδεολογίας μας, που μας επισκέπτονται απρόσκλητες κατά καιρούς; Η λειτουργία του χαπιού, του αντίδοτου, η φιλοσοφία της αντικατάστασης... Το έπος της συνήθειας! Η λογική του να πω στον άλλο αυτό που λαχταρά η ψυχή του να ακούσει, να του προσφέρω αυτά που μπορεί να αντέξει το μυαλό του και να του δώσω εκείνα που είναι πρόθυμος να δεχτεί! Κι όσο περισσότερο νομίζω πως ανακαλύπτω, τόσο περισσότερο αισθάνομαι τον χλευασμό του σκηνοθέτη! Και η γυναίκα του πρωταγωνιστή μας ηρεμούσε προς στιγμήν. Το μαρτύριο του επαναλαμβανόμενου! Η φιλοσοφία της επανάληψης και τα οφέλη της... Και μετά ακόμα ένα φλυτζάνι τσάι... Και το μάτι του δίπλα ονομάζει ισορροπία... αυτό που αντικρύζει! Αυτό που καθημερινά λέμε τόσα απλά... Πολλές φορές έτυχε... για να μη μας χαλάσουν το χατήρι, για να μη μας δυσαρεστήσουν με την άκομψη συμπεριφορά τους, να μας χρυσώνουν το άσπρο χάπι με σκοπό να αντέξουμε στο χρόνο και να βαστάξουμε πάνω από τις κουρασμένες πλάτες μας αυτό που τόσο εύκολα οριοθετούμε ως πραγματικότητα. Κι ο οπαδός της πρώτης ανάγνωσης παίρνει τον λόγο και καταθέτει... Αυτό που έκανε τελικά ο άντρας στη γυναίκα του... ήταν κακό, αλλά και η γυναίκα στον άντρα της δε φέρθηκε σωστά, εφόσον δεν του ομολόγησε η ίδια την εξωσυζυγική σχέση της, την αμαρτωλή εκείνη συνεύρεση με το μεγάλο ερωτικό πάθος... Κάθε πότε μας επισκέπτεται το ανεξέλεκτο πάθος; Μία φορά, άντε δύο... Κι επιλέγει να το απολαύσει, γνωρίζοντας βέβαια το άδοξο τέλος του! Μας χλευάζει πάλι ο σκηνοθέτης! Πόσο ανόητοι φαινόμαστε με τα όρια που βάζουμε... Ο σκηνοθέτης επιλέγει να μη δώσει το τέλος του έργου κατά τη συγγραφέα. Προτιμά να επέμβει δραστικά στο κείμενο και να μας χαρίσει ένα άκρως περίεργο τέλος, ένα τέλος που μπορεί να αποτελέσει την αρχή... πάμπολλων συζητήσεων. Ίσως αυτό να ήταν και το ζητούμενο. Και στο τέλος έρχεται λοιπόν η μυστήρια κατάληξη, το μη αναμενόμενο, το τέλος που αυτοσυστήνεται ως μη τέλος, εκείνο το τέλος που η αύρα του καταλαμβάνει ολόκληρη την σκηνή του θεάτρου, αλλά και τα καθίσματα των θεατών! Και σκέπτεται ο θεατής πως έγινε τώρα αυτό... Γιατί να μας ξαφνιάζει ο δημιουργός; Δε τις θέλουμε τις ανατροπές που επιβάλλουν οι άλλοι στις ζωές μας! Το τέλος του καθένα μας δεν είναι το αναμενόμενο και το προγραμματισμένο, δεν είναι κάτι που μπορούμε να το εισάγουμε σε στέρεα γύψινα καλούπια και να το περιμένουμε μέχρι να μας φανερωθεί, τη στιγμή που εμείς οι ίδιοι είμαστε έτοιμοι για αυτό! Το μυστηριακό αυτό τέλος μας οδηγεί σε σκέψεις που ίσως και να μη κάναμε ποτέ αν ο δημιουργός της παράστασης επέλεγε τελικά να μας δώσει το συμβατικό τέλος το οποίο είχε επιλέξει η συγγραφέας. Το συμβατικό δείχνει να μη τον αφορά! Ή θα είχε χωρίσει το ζευγάρι ή θα τη συγχωρούσε ο άντρας και θα έμεναν μαζί! Η σύμβαση δεν αφορά τον ευρηματικό δημιουργό του νέου κειμένου! Κάνει λοιπόν ακόμα μια μεγάλη τομή, την τελευταία... και μας αφήνει άναυδους. Μα γιατί τώρα να δοθεί αυτό το τέλος και όχι κάποιο άλλο; Γιατί λοιπόν να μην ερωτεύεται εσένα αυτή που αγαπάς σαν τρελλός, αυτή που της κάνεις όλα τα χατήρια και της έχεις προσφέρει τα πάντα και να πηγαίνει να σπαταλά το χρόνο της με τα “σκουπίδια” που την περιτριγυρίζουν; Μπορείς άραγε να δώσεις κάποια πειστική απάντηση - εξήγηση στα τεράστια “γιατί” που ξεπηδούν σε χρόνο μη καθορισμένο από τις τρύπες της ύπαρξης; Δεν το νομίζω! Η τέχνη τελικά δεν απέχει από τη ζωή! Οι ερμηνείες των πρωταγωνιστών έξοχες! Ο σύζυγος Σπύρος Περδίου με εκείνο το χαμόγελο που αγκάλιαζε ολόκληρο το φωτεινό του πρόσωπο μας έδειξε τι θα πει καλός ηθοποιός. Τα εκφραστικά του μέσα λιτά, η ιδιαίτερη φωνή του κινούνταν με ακρίβεια στα μονοπάτια του φυσιολογικού, η ταιριαστή κίνησή του δεν έδειχνε να ξεπερνά το όριο και παρόλα αυτά απογείωσε τον κεντημένο ρόλο του μέσα στη σφαίρα της αδιόρατης ειρωνίας και στα μήκη της πρωτοπόρας υπέρβασης. Μη αγγίζοντας -με τα χέρια ή με τα μάτια- σχεδόν καθόλου σε ολόκληρο το έργο τη γυναίκα του, μας έδειξε πως αυτός είναι ο μέγας συνδετικός κρίκος που κρατά τα μαγικά κλειδιά της παράστασης σε εγρήγορση και επιφυλακή. Και η απρόσμενη αλλαγή του προς το τέλος του έργου μας υποχρεώνει να θαυμάσουμε για μια ακόμα φορά την υποκριτική του δεινότητα. Η σύζυγος Νίκη Λειβαδάρη σκόρπισε το υποκριτικό της ταλέντο σε όλες τις μεριές του υπόγειου θεάτρου. Σε όλες τις σκηνές, σε όλες τις φάσεις – στο γέλιο, στο κλάμα, στην αμηχανία, στην έκπληξη, στην απόγνωση, στο πάθος... ήταν πραγματικά υπέροχη. Μπράβο της! Καλή σκηνική παρουσία είχαν και οι άλλοι ηθοποιοί της παράστασης(Ναταλία Καλημερατζή, Ορέστης Τρίκας και Ανθή Τσιρούκη.) Η Ανθή Τσιρούκη μου έδωσε την εντύπωση πως έπαιζε ένα ρόλο που δεν τον είχε κατακτήσει σε ικανοποιητικό βαθμό. Μπορώ βέβαια να το δικαιολογήσω, εφόσον ο ρόλος της ήταν μόνο ένα μικρό πέρασμα από τη σκηνή! Η Ναταλία Καλημερατζή ήταν καλή, αλλά προτίμησε να κρατήσει ακίνητο και στατικό τον ρόλο της μέσα στα όρια μιας σίγουρης φόρμας. Δεν τόλμησε να σπάσει την πετυχημένη – κατακτημένη μανιέρα και να την ταξιδέψει “η υπόσταση της θεατρικής της ψυχής” σε εκείνα τα τόσο αιχμηρά ανεβοκατεβάσματα της συναισθηματικής φόρτισης και στα σκαμπανεβάσματα των μεταπτώσεων μιας παραβατικής ευαισθησίας! Ο νεαρός και ταλαντούχος Ορέστης Τρίκας έπαιξε καλά και πειστικά τον δύσκολο ομολογουμένως ρόλο του! Σε κάποια – λίγα ευτυχώς - σημεία της παράστασης πίστεψα πως οι δευτεραγωνιστές υπερβάλλουν και πως το υπερβολικό δε φάνταζε ως φυσικό! Δε θα αναφέρω εκείνες τις μαγικές λεπτομέρειες της υποκριτικής τέχνης των ηθοποιών, λεπτομέρειες που διέκρινα τη στιγμή που προσπαθούσα να μεταφράσω το δήλον και το άδηλον, ακολουθώντας τους μεταβλητούς κώδικες της αισθησιαρχίας, καθώς θα χρειαζόμουν πολύ χώρο και χρόνο. Νομίζω πως τελικά είπα ελάχιστα για αυτή την τόσο σπουδαία παράσταση! Νομίζω πως η κριτική μου είναι ανολοκλήρωτη, επειδή δεν ανέφερα βασικά πράγματα... Βαθμολογία 7 στα 10 Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος, είδε και σχολίασε για την Kulturosupa. Συντελεστές Μετάφραση: Αγγελική Γκαλμπένη Σκηνοθεσία: Πέρης Μιχαηλίδης Κοστούμια: Αλεξία-Γκλόρια Σαπέρα Μουσική επιμέλεια και Β. σκηνοθέτη: Ανθή Τσιρούκη Φωτισμοί: Scott Thomas Φωτογράφιση: Νικόλας Σταυρόπουλος Β. Ενδυματολόγου: Κέλλυ Νικολάου Παίζουν:  Σπύρος Περδίου, Νίκη Λειβαδάρη, Ναταλία Καλημερατζή, Ορέστης Τρίκας, Ανθή Τσιρούκη Διάρκεια Παραστάσεων: από 11 Δεκεμβρίου 2012 έως 29 Ιανουαρίου 2013 Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Δευτέρα και Τρίτη, 9 μμ Τιμή εισιτηρίου: γενική είσοδος 10 ευρώΠρώτη παράσταση: Τρίτη 11 Δεκεμβρίου 2012 Κρατήσεις: 210 7512625

 

Read more »

Ο τελευταίος απολογισμός.

 Η λέξη τελευταίος... δε μου πολυαρέσει!

Το τελευταίο τσιγάρο μου πριν από περίπου ένα χρόνο... δε

 το θυμάμαι!

Και πάντα πίστευα πως θα το θυμάμαι...

Τελευταίος μαθητής δεν υπήρξα ποτέ!

Τη τελευταία φορά που την πάτησα... δε θέλω να τη θυμάμαι!

Είμαι κι εγώ ένας από αυτούς τους “φοβερούς” τύπους που 

όταν τους ρωτάς για τα ελαττώματά τους σου λένε στα 

σίγουρα... τα δύο παρακάτω;

“Είμαι ευκολόπιστος...”

“Είμαι τελειομανής!”

Ευτυχώς που δεν είμαι το ένα... και δοξάζω το Θεό που δε 

θέλω με τίποτε να γίνω το άλλο!

Και συνεχίζω...

Τα τελευταία λόγια των ανθρώπων που έφυγαν από κοντά 

μου δεν τα θυμάμαι... ίσως γιατί δεν ήταν τα πιο σημαντικά!

Μου αρέσει όμως πολύ το τέλος, αφού αν δεν υπάρξει τέλος, 

δε θα υπάρξει και αρχή...

Είμαι για δέσιμο!

Μου αρέσει το τέλος και δε μου αρέσει το τελευταίος!

Θα μπορούσα να το αναλύσω, αυτά όμως τα έγραψα... και 

κάποιοι τα διαβάσατε...

Περί απολογισμών λοιπόν ο λόγος!

Να τους πραγματώσουμε παίδες και τους προσωπικούς μας 

απολογισμούς τούτες τις τελευταίες ώρες του χρόνου, τη 

στιγμή που ακόμα μια πληθωρική χρονιά έρχεται με φόρα 

κατά πάνω μας και το πλέον σίγουρο είναι πως η αφεντιά της 

θα αράξει επί μακρόν πάνω στις ανθεκτικές πλάτες μας.

Το 2013 έρχεται...

Κανείς δε μπορεί να το σταματήσει!

Κι εγώ - ο ουσιαστικά και φαινομενικά ανόητος, - αισιόδοξος 

από τη φύση μου, πιστεύω πως τα πράγματα θα πάνε καλά 

για μας και για την πατρίδα μας...

Δεν είναι κακό ο καθένας από εμάς να προσπαθεί - με τις 

προσωπικές του δυνάμεις, με το μυαλό που διαθέτει και με τις

εμπειρίες που του έλαχαν - να κατανοήσει μερικώς κάποια 

βασικά πράγματα για τον εαυτό του, ούτε είναι κακό να 

θελήσει να βελτιώσει το παρόν του παρόντος του!

Προσπάθειες λοιπόν...

Το 2012 μας κουνά με νόημα άσπρα και μαύρα μαντίλια... και 

μας αποχαιρετά...

Τα άσπρα μαντίλια είναι της μια χρήσης...

Τρέχω από πίσω του με το καλάθι των αχρήστων και μαζεύω 

τα πεταμένα... για να τα μεταμορφώσω κάποτε σε λόγο!

Τι συνέβη άραγε στον καθένα μας, τι ακριβώς σκέφτηκε, τι 

ουσιαστικό, πρωτόγνωρο ή δημιουργικό βίωσε τη χρονιά που 

σε λίγο θα κλειδώσουμε στα δωμάτια του παρελθόντος μας,

 που διαφοροποιήθηκε από τους υπόλοιπους θνητούς και σε 

τι, με ποιο τρόπο κατάφερε τελικά να ξεπεράσει τα ακάνθινα 

εμπόδια μέσα σε αυτή τη χρονιά... μόνο αυτός και η ματωμένη 

συνείδησή του θα το γνωρίζει.

Την ταλαιπωρούμε πολύ τη συνείδησή μας τούτες τις 

δύσκολες ώρες!

Άλλοι παντρευτήκατε μέσα στο δίσεκτο 2012, άλλοι πάλι χωρίσατε  

άλλοι ερωτευτήκατε...

Έρωτας με ανταπόκριση...

Έρωτας χωρίς ανταπόκριση!

Έρωτας με σήμερα...

Έρωτας με σήμερα και αύριο...

Έρωτας χωρίς σήμερα και χωρίς αύριο!

Όλα κατανοητά, όλα αποδεκτά!

Κι οι λογαριασμοί του σπιτιού και του εξοχικού απλήρωτοι!

Κι οι κοινωνικές διακρίσεις ακόμα πιο έντονες...

Αυτό με κάνει να χάνω τη λογική μου!

Κι η υποκρισία των περισσοτέρων να έχει κάθε βράδυ την 

τιμητική της!

Και τα κοπλιμέντα της ομάδας να παίρνουν και να δίνουν...

Το 2012 δεν ήθελα και – σε συνεννόηση πάντα με την 

εκδότριά μου - δεν έβγαλα κάποιο καινούργιο μυθιστόρημα.

Ήθελα να χαρώ αυτό που έβγαλα το 2011!

Να το διαβάσουν πολλοί και να αισθανθούν όλα εκείνα τα 

συναισθήματα που αισθάνθηκα εγώ...

Ευχαριστώ από καρδιάς όλους τους αναγνώστες των “Ψυχών” μου!

Εσείς με ξέρετε περισσότερο...

Θα βγάλω λοιπόν για όλους εσάς το 2013 ένα μυθιστόρημα 

που θα μιλά για τη γυναικεία εκδίκηση...

Θα με ρωτήσετε...

Είναι η εκδίκηση “προνόμιο” των γυναικών;

Η εκδίκηση... είναι ένα συναίσθημα των αδυνάτων...

Δεν έγραψα τόσο όσο θα ήθελα μέσα στο 2012, σίγουρα δεν 

έκανα όλα αυτά που θα ήθελα...

Ποιος τα έκανε άλλωστε...

Καλή μας χρονιά!

Read more »

Τα πέτρινα Χριστούγεννα!!!

«Τα πέτρινα Χριστούγεννα» του Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου. 1η Χριστουγεννιάτικη Ιστορία των Συντακτών της Kulturosupas.

Τετάρτη, 12 Δεκέμβριος 2012

«Τα πέτρινα Χριστούγεννα» του συγγραφέα Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου. Δείτε το, διαβάστε το και κοινοποιήστε το στο προφίλ σας και ένας από εσάς, κερδίζει μια 2πλη πρόσκληση για θεατρική παράσταση επιλογής σας* Η Θεσσαλονίκη δεν είχε φορέσει τα καλά της ρούχα κι είχε αφήσει στη παλιά ντουλάπα της εκείνο το τεράστιο γιορτινό καπέλο με το μακρύ τούλι… από το φόβο μήπως προκαλέσει τα παιδιά και τα εγγόνια της. «Δεν ήταν ο καιρός για φιέστες», όπως έλεγαν με την πρώτη ευκαιρία οι σκυθρωποί και σκυμμένοι άνθρωποι των νοτισμένων δρόμων της. Άλλος δεν είχε που να κοιμηθεί το βράδυ, κάποιον άλλον τον έδιωχναν χωρίς εξήγηση από τη δουλειά του κι άλλος πάλι δεν είχε να δώσει ούτε ένα ποτήρι γάλα στο παιδί του. Σκεπτόταν η συμπρωτεύουσα όλες εκείνες τις «ταμπέλες» των παρελθόντων ετών και θλιβόταν αφάνταστα. Αυτή ήταν κάποτε η φτωχομάνα του βορρά, αυτή ήταν εκείνη που την αποκαλούσαν οι επισκέπτες της και… ερωτική. Και καθώς σκεπτόταν όλα αυτά τα τόσο στενάχωρα, τη στιγμή που έριχνε το βλέμμα της πάνω από το ερειπωμένο κέντρο της σκέφτηκε να δράσει και πράξει διαφορετικά… Δραστηριοποιήθηκε λοιπόν η ευγενική κυρία μας. Το πρώτο της βήμα θα ήταν να ενημερωθεί επαρκώς γύρω από την τρέχουσα πολιτικοοικονομική κατάσταση. Άρχισε λοιπόν να παίρνει στο τηλέφωνο κάποιες μικρές πόλεις και χωριά της Ευρώπης και να τους μιλά με τις ώρες… Ήθελε να μάθει από πρώτο χέρι για το τι συμβαίνει σε άλλους τόπους και ίσως βλέποντας τη συνολική κατάντια… να έπαιρνε κι αυτή λιγάκι από το θάρρος τους! Ντράπηκε πολύ για τη σκέψη της... Μια μικρή χιονισμένη πόλη στα περίχωρα του Όσλο, το διάσημο Holmenkollen, μια πόλη που είναι γνωστή για το μουσείο της… όχι μόνο σε ολόκληρη τη Νορβηγία, αλλά σε ολάκερη την Ευρώπη κι ακόμα πιο μακριά… της έδωσε την ιδέα. Το πρώτο μουσείο γύρω από το σκι σε ολόκληρο τον κόσμο ανήκε στο Holmenkollen! Εντυπωσιάστηκε η λυπημένη Θεσσαλονίκη με τη φιλοσοφία και τις ιδέες της νέας της φιλενάδας. Μέσα σε όλα τα άλλα της ανέφερε πως εκείνη με νύχια και με δόντια κρατά ανοιχτό το ιστορικό χιονοδρομικό της κέντρο και πως οφείλει να κρατήσει γερά τις «ταμπέλες» τους παρελθόντος της και να μη τις παραχωρήσει με τη πρώτη ευκαιρία σε εκείνους τους τυχάρπαστους απατεωνίσκους που μάζευαν τώρα τελευταία τα κλειδιά από τις εισόδους των πόλεων. Ο καθένας τους λοιπόν έπρεπε πάση θυσία να κρατήσει τα δικά του κεκτημένα… Τι θα κρατούσε άραγε η Θεσσαλονίκη μας; Μα φυσικά θα προσπαθούσε να κρατήσει με νύχια και με δόντια τη ερωτική και αγαπησιάρικη διάθεσή της, μιας που στο τελευταίο διάστημα δε θα μπορούσε να είναι και πολύ περήφανη για το φτωχομάνα… Ύστερα από αρκετή σκέψη πλησίασε τυχαία έναν νεαρό γύρω στα είκοσι πέντε και του είπε… -     Μικρέ, θέλω να σε κάνω ευτυχισμένο. -    Ποια είσαι εσύ, κυρά μου; Ούτε σε βλέπω, ούτε μπορώ να καταλάβω από πού έρχεται η φωνή σου… -         Δεν έχει σημασία ποια είμαι. Τι θέλεις να σου δώσω για να γίνεις ευτυχισμένος; -    Χρήματα… -       Δε θέλεις δηλαδή να δυο χαρίσω την αγάπη; -     Τι να την κάνω την αγάπη! Η αγάπη δεν τρώγεται… -     Μπορώ να σου χαρίσω μόνο αγάπη… -     Έχω κάνει εγώ τα κουμάντα και τους υπολογισμούς μου! … -         Εδώ και χρόνια έχω οργανώσει τη ζωή μου και ξέρω πολύ καλά τι ακριβώς πρέπει να κάνω και φυσικά τι δεν πρέπει να κάνω! -    Τα χρήματα καλέ μου, τα έχουν μεγαλύτερη ανάγκη τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι, οι άρρωστοι… -    Δε τη θέλω την αγάπη σου! Κι η Θεσσαλονίκη μας πείσμωσε… κι ερωτεύτηκε τον νέο. Τον σκεπτόταν όλη μέρα, ήθελε να είναι συνέχεια από πάνω του, να παρατηρεί την κάθε του κίνηση… Πόσο θα ήθελε να της ρίξει κι αυτός ένα ερωτικό βλέμμα! Πως όμως να ερωτευθεί ένας «αέρας ύπαρξης» κάτι που είχε σάρκα και οστά; Άρχισε να θυμώνει με τους ανθρώπους και να διαμαρτύρεται έντονα κατά τη στιγμή εκείνη που είχε κάτσει πάνω από τα Κάστρα της για να ξαποστάσει λιγάκι: «Καλά αυτοί οι άνθρωποι πάντα προτάσσουν τις ταμπέλες τους και δε μπορούν να ξεκολλήσουν ούτε για μια στιγμή από αυτές. Και σε μένα τη δόλια κόλλησαν δύο πράγματα οι παππούδες τους και είμαι τώρα υποχρεωμένη να αποδείξω στους τωρινούς ότι είμαι όλα αυτά που έχουν στην φαντασία τους .» Ξαναπλησίασε με λαχτάρα που περίσσευε τον νεαρό. Δεν έλεγε να το βάλει κάτω… -         Αν κάποτε με ερωτευτείς, θα σου δείξω άλλους δρόμους, θα πορευτούμε μαζί… -         Δε θέλω… -         Τι είναι αυτό που σε τρομάζει; -         Τίποτα δε με τρομάζει! Εγώ μπορώ να ερωτευτώ μόνο μια ωραία γυναίκα. Μια πλούσια και πανέμορφη γυναίκα με τέλειες αναλογίες! -         Κι η ψυχή; -         Η ψυχή δε γερνάει. Το σώμα είναι αυτό που θα γεράσει σε μερικά χρόνια! -         Πόσο λάθος κάνεις… Τον ακολούθησε μέχρι το σπίτι του… Ήταν μια ακόμα βροχερή παραμονή Χριστουγέννων! Το δένδρο τους είχε αρκετά δώρα από κάτω… Το τηλέφωνό του χτυπούσε ασταμάτητα για τις συμβατικές και μη ευχές… Το βλέμμα του ήταν χαμένο μέσα στους ήχους! Τι κρίμα που δεν είχε επικοινωνία με τα δικά του πρόσωπα! Ο καθένας τους καρφωμένος στον προσωπικό του χώρο, ο καθένας αφημένος στον κόσμο του, ο καθένας περίμενε να γιορταστούν τα Χριστούγεννα και να ξεμπερδεύει… Να περάσουν αυτές οι μέρες και να ξαναγυρίσουν στις δουλειές τους… Να γίνουν όλα όπως πριν… Μπήκε στο δωμάτιό του και στάθηκε δίπλα στο δάκρυ που κυλούσε από το κατακόκκινο μάγουλό του… Το φύσηξε απαλά για να στεγνώσει… - Εγώ σου είπα πως σ’ αγαπώ, αλλά εσύ δε με πίστεψες! - Που είσαι; - Χρόνια πολλά! - Γιατί να μη σε βλέπω… - Γιατί οι άνθρωποι δε μπορείτε να ξεφύγετε από τις αγκυλώσεις του μυαλού σας! Αν τα καταφέρεις και τις ξεπεράσεις κάποτε μικρέ, τότε θα με δεις… - Θα το προσπαθήσω… - Ποτέ μην υπόσχεσαι… Δεν είσαι καλός στα ψέματα! Κι η Θεσσαλονίκη γύρισε στα λημέρια του αιθέρα και πήρε πάλι στο τηλέφωνο το Holmenkollen για να του ανακοινώσει την νέα της απόφαση. Θα κρατούσε για πάντα την «ταμπέλα» της φτωχομάνας. Αν οι πολίτες της ήταν με μισογεμάτο το στομάχι - που ξέρεις - μπορεί και κάποτε να έκαναν την υπέρβαση και να ερωτευόντουσαν παραβατικά… Παραβατικά, αλλά άδολα και αληθινά… Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος. Ο φιλόλογος - συγγραφέας Τάσος Αγγελίδης - Γκέντζος και μαθητές του από τον Όμιλο Πολιτισμού του Αμερικανικού Κολεγίου "Ανατόλια" σχολιάζουν τα πολιτιστικά δρώμενα της πόλης μας.

Read more »