"Οι τζαμπατζήδες και οι άλλοι..."!!!!

Πόσο ηλίθια μπορεί να είναι μία μορφωμένη κυρία του δήθεν ποιοτικού ευπώλητου;
Πόσο ηλίθιοι μπορούν να είναι οι διάσημοι - "προοδευτικοί" φίλοι των ηλιθίων;
Πόσο ηλίθιοι μπορεί να είστε κι εσείς που εξακολουθείτε να ψηφίζετε ηλίθιους, κλέφτες και απατεώνες;
Πιστεύω τελικά πως δεν είναι καθόλου ηλίθιοι οι συγκεκριμένοι τύποι! Είναι απλώς περιθωριακά όντα ενός αρρωστημένου προσκηνίου, όντα  που δεν έχουν την παραμικρή επαφή με την σημερινή ελλαδική πραγματικότητα!
Έχουν μπει οι μάγκες σε λεωφορείο;
Τους λένε κάτι οι λέξεις μετρό, τραμ...
Έχουν περάσει από μια λαϊκή αγορά στο τελείωμά της;
Έχουν δει ανθρώπους να τρώνε από τα αποφάγια των εστιατορίων;
Κι εσείς βρε προβεβλημένα χαμερπή όντα μιας σάπιας διανόησης, τολμάτε να μιλάτε για τζαμπατζήδες και μάλιστα να βρίσκετε και υποστηρικτές των λεγομένων σας;
Και λέτε πως είστε και άνθρωποι του πνεύματος!
Δηλώνω για μια ακόμα φορά λαϊκιστής και γράφω στα παλιά μου τα παπούτσια όλες τις αντιδράσεις σας...
Τα λόγια μου δεν είναι φαρμάκι ηλίθια ζώα...
Φαρμάκι τα βλέπετε εσείς, γιατί αυτά που λέω σας ξεβολεύουν από τον θρόνο σας!
Σας φτύνω κατάμουτρα με αυτά που λέω και γράφω δεξιά και αριστερά και δεν τολμάτε να πείτε μία κουβέντα!
Το όπλο είναι ο λόγος μου, ένας λόγος που δεν χρωστά σε κανένα πολιτικό κόμμα και δεν κρέμεται από κανέναν εκδότη...
Με μια λέξη... σε κανέναν δεν χρωστώ δεκάρα και μπορώ να μιλώ ελεύθερα!
Μπορούσα να διαγράψω κάποια επίθετα από τα λόγια μου, αλλά δεν το θέλω! Επιθυμώ να σας χαρακτηρίσω με τα συγκεκριμένα επίθετα, επειδή το κερδίσατε επάξια!
Πριν από δύο εβδομάδες μια φίλη μου πιάστηκε στο μετρό με εισιτήριο που είχε χτυπηθεί δύο φορές!
Τζαμπατζού λοιπόν και η κυρία;
 Η γυναίκα δεν έβλεπε καλά και χτύπησε ένα παλιό εισιτήριο...
Στην τσάντα της είχε πολλά εισιτήρια και νόμιζε πως δεν υπήρχε ανάμεσά τους κάποιο χρησιμοποιημένο.
Το λάθος για σας δεν μπορεί να είναι ανθρώπινο;
Δεν φοράτε εσείς τα γυαλάκια εκείνα που είναι φτιαγμένα για να βλέπεις καλύτερα κοντά;
Με άλλα πράγματα θα φτιάχνεστε εσείς! 
Δεν αρνήθηκε να πληρώσει το πρόστιμο η γυναίκα!
Ο ελεγκτής όμως της φέρθηκε με τον χειρότερο τρόπο, φώναζε και την απειλούσε, όταν εκείνη προσπαθούσε να του εξηγήσει...
Θα την πήγαινε στο τμήμα...
Κι αφού ο άλλος δεν αρνείται να σου πληρώσει το πρόστιμο ρε μπάρμπα, δε σταματά εκεί η όλη ιστορία;
Θα σας μεταφέρω τα λόγια που είπα στον γιο μου ο οποίος κυκλοφορεί με λεωφορείο και είναι και  αφηρημένος λόγω της εφηβείας του!
Κι αυτά τα λόγια τα λέω και σε όλα τα παιδιά του κόσμου!
Αν γίνει κάποιος έλεγχος μέσα στο λεωφορείο κι εσύ έχεις χάσει τι εισιτήριό σου, θα τους πεις να σε πάνε στο αστυνομικό τμήμα!
Θα φοβηθούμε εμείς να πάμε στο αστυνομικό τμήμα που δεν έχουμε κάνει και τίποτα και δεν θα φοβούνται οι κλέφτες και οι κάθε λογής αλήτες;
Να σε πάει στο τμήμα και να περιμένεις...
Πάρε με τηλέφωνο κι εγώ θα έρθω να σε πάρω!
Δεν είναι ντροπή κάποιος που βρίσκεται στην εφηβεία κι έχει τα μυαλά πάνω από το κεφάλι του να έχει χάσει το εισιτήριό του...
Δεν είναι ντροπή σε τόσο δύσκολα χρόνια κάποιος να μην έχει τα χρήματα για ένα εισιτήριο!
Αυτούς που δεν πλήρωναν τα διόδια στις εθνικές οδούς τους οδηγούσαν στο αστυνομικό τμήμα;
Αυτούς που χρωστάνε στην εφορία;
Αυτούς με το χρηματιστήριο...
Βαριέμαι να σας αναφέρω όλους για να μην γίνω γραφικός!
Η αντίσταση στο οτιδήποτε μας ρουφά το αίμα δεν είναι ντροπή!
Και το αίμα μάς το πίνει ο νεποτισμός, η αναξιοκρατία, τα οργανωμένα συμφέροντα, το παρακράτος που έχει χτιστεί πάνω σε ένα κράτος, οι μίζες...
Ένας νεαρός έχασε την ζωή του και κάποια ζώα εξακολουθούν να κάνουν πνεύμα...
Ξέρετε τι πιστεύουν για σας, κυρίες και κύριοι;
Σε κάποιες μέρες το όλο θέμα θα έχει ξεχαστεί, όπως ξεχαστήκανε και τόσα άλλα!
Θα βρεθεί κάτι άλλο και θα αποπροσανατολίσουν τον κόσμο για μια ακόμα φορά!
Αν ήταν βρε ζώα της ψευτοκουλτούρας το παιδί σας αυτό που πήδηξε από το τρόλεϊ τότε τι θα λέγατε;
Κάνω μια ευχή σε όλους μας που ίσως σας φανεί περίεργη!
Να βουλιάξουμε στην οικονομική κρίση όλοι μας και πρώτος και καλύτερος εγώ!
Να μην έχουμε να πληρώσουμε τους λογαριασμούς, να μας πάρουν οι τράπεζες τα σπίτια μας, να μην έχουμε να δώσουμε ένα χαρτζιλίκι στα παιδιά μας...
Να μην έχουμε να φάμε!
Τότε θα ξυπνήσουμε, κυρίες και κύριοι!
Τότε θα καταλάβουμε τι είναι να μην έχει ένα παιδί στην τσέπη του το ένα και σαράντα...
Να μην έχει να πιει έναν καφέ με το κορίτσι του!
Τότε θα βγούμε όλοι στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούμε!
Πρέπει να περιμένουμε να φτάσουμε σε τούτο το έσχατο σημείο;

Να τα χάσουμε όλα τα υπάρχοντά μας λοιπόν και του χρόνου τέτοια μέρα να είμαστε όλοι μας ακόμα χειρότερα...
Το εύχομαι μέσα από την καρδιά μου σε όλους μας!

Read more »

Το τέλος...

Το τέλος του φετινού καλοκαιριού, του καλοκαιριού του 2013,  τριγυρνάει συνέχεια μέσα στο απορημένο μυαλό μου...
Μετά;
Τι άλλο έχουμε να περιμένουμε από το 2014 και από το 2015;
Πόσο ακόμα θα αντέχουμε και θα πληρώνουμε αδρά για πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις του παρελθόντος;
Κάποιοι υπεραισιόδοξοι θα σταματήσουν σε τούτο το σημείο την ανάγνωση του "θερινού" κειμένου μου!
Δε θέλουνε τα δυσάρεστα οι άνθρωποι... "Δε βγαίνει τίποτα με την απαρίθμηση των δυσάρεστων", μονολογούν!
"Τι μας λέει πάλι ο άνθρωπος;" θα πούνε οι δύσπιστοι στην καλύτερη των περιπτώσεων.
Ακούστε μια θέση μου που αντιτίθεται ολοφάνερα με τη λογική...
Οι μόνοι που θα μπορούσαν να ξεσηκωθούν σε τούτη τη χώρα είναι οι πεθαμένοι!
Κυρίες και κύριοι, αυτοί που έφυγαν εδώ και χρόνια από τη ζωή είχαν ιδεολογία...
Αυτοί που έφυγαν ήξεραν τι θα πει συνδικαλισμός και εργατική πρωτομαγιά!
Θα πάω λοιπόν κι εγώ σε ένα κοιμητήριο και θα περιμένω μήπως και δω κάποιο φως...
Φως από τους ζωντανούς - πεθαμένους δεν υπάρχει περίπτωση να δούμε στον ορίζοντα...
Ο λόγος και η σκέψη μου ταξιδεύουν με διάφορα μέσα μαζικής μεταφοράς με το ίδιο εισητήριο και ο καημός τους κινείται γύρω από τη λέξη τέλος!  
Το τέλος της χ κινηματογραφικής ταινίας και του ψ σήριαλ -  τουρκικού ή μη - δε με αποσχολεί διόλου...
Δείτε μετά μανίας τα τουρκικά σήριαλ της ιδιωτικής τηλεόρασης, αγοράστε με τα καρότσια τα γερμανικά προιόντα, φορέστε από την κορφή ως τα νύχια ιταλικά ρούχα και βγάλτε το άχτι σας στην κυρία που μίλησε για τον γνωστό πλέον συνωστισμό...
Το παράλογο δεν επισκέπτεται σε τακτά χρονικά διαστήματα μόνο εμένα, το παράλογο σκεπάζει από άκρη σε άκρη τον γαλανό ουρανό της πατρίδας μας!
Το τέλος μιας επιδερμικής φιλίας με κάνει περισσότερο πραγματιστή και λιγότερο αλτρουιστή...
Για το τέλος το δικό μου ίσως σας μιλήσω στο τέλος!
Μάλλον θα το αποφύγω!
Στη ζωή μάς συμβαίνουν τα ωραία και τα άσχημα που διαβάζετε στα μυθιστορήματα...
Δίνουμε εμείς οι ανασφαλείς γραφιάδες το τέλος που θέλουμε στα μυθιστορήματά μας!
Ίσως και να δίνουμε σε κάποιο μυθιστόρημα μας το τέλος που δε θα μπορούσαμε να δώσουμε στην πραγματική ζωή!
Κι οι δικοί μας άνθρωποι, οι άνθρωποι της καθημερινότητάς μας ίσως και να μη μας διαβάζουν! 
Και μετά λένε πως μας ξέρουν...
Να βάλω λοιπόν κι εγώ μέσα στο επόμενό μου μυθιστόρημα μια επανάσταση που ξεκινά από το νεκροταφείο της Καβάλας!
Πόσοι από τους μελλοντικούς ήρωές μου βρίσκονται εκεί...
Θα προλάβω άραγε να τους γνωρίσω όλους στο πανελλήνιο;
Άσε τους μύθους και κοίτα την πραγματικότητα του 2013, με προστάζει μια εσωτερική φωνή!
Στα σημερινά περίεργα χρόνια υπάρχουν - οργανωμένα ή μη - συμφέροντα...
Οι άνθρωποι της διπλανής και της παραδιπλανής πόρτας γίνονται ολοένα και πιο άγριοι προσπαθώντας να σταθούν στα πόδια τους, δίχως φυσικά να δίνουν δεκάρα για τον ταλαίπωρο συνάνθρωπο και τα συναισθήματά του!
Τι κόσμος είναι αυτός!
Το τέλος κάθεται απελπισμένο στη γωνία του περιθωρίου και παρατηρεί αμήχανο τους ανθρώπους!
"Φεύγουν τα καλύτερά σας χρόνια..."
Λες και δε ξέρουμε πως κάποια μέρα θα μας επισκεφτεί όλους μας αυτό το καταραμένο τέλος!
Γιατί μεταξύ μας κάνουμε σαν να μην υπάρχει; 
Μήπως η έννοια της αιωνιότητας μας έχει πσραπλανήσει...
Ελάχιστες οι φωτεινές εξαιρέσεις του παραπληγικού κανόνα και σε τούτη την περίπτωση!
Γιατί άραγε;
Οι άνθρωποι της εποχής μας είναι κομπλεξικοί...
Κι οι ήρωες των μυθιστορημάτων μου είναι... κομπλεξικοί!
Θέλουν να λειτουργούν οι άλλοι όπως θα περίμεναν...
Κάτι μου θυμίζει πάλι όλο αυτό το παραμύθι!
Θαύματα δυστυχώς δε γίνονται στην εποχή μας, φίλτατοι!
Και τα ωραία πράγματα τελειώνουν κάποτε και μερικά από τα άσχημα τελειώνουν και αυτά!
Και τα μυθιστορήματα μας έχουν ένα τέλος...
Το τέλος της υπομονής μας διαμαρτύρεται...
Το τέλος της νιότης θρηνεί...
Το τέλος των γηρατιών προβληματίζει...
Το τέλος ενός γραπτού λόγου φιλοξενεί στα πληθωρικά δωμάτιά του τον προφορικό και τον ενδιάθετο... 
Το τέλος του τέλους εντυπωσιάζει!
Δικαιούται ο γράφων να διατυπώσει μια φιλική συμβουλή;
Διατυπώνω τη συμβουλή...
"Να μη τραβάμε όλες τις καταστάσεις από τα μαλλιά, να μη θέλουμε να κρατήσουμε στη ζωή μας με το στανιό πράγματα τα οποία έχουν τελειώσει!"
Τι κρίμα που τέλειωσαν... αλλά τέλειωσαν!
Ο συναισθηματικός παράγοντας, όσο και να μας κόβει τη φόρα της δημιουργίας, δε θα πρέπει να περιορίζει την έκφραση των ουσιαστικών συναισθημάτων μας!
Πετάμε λοιπόν τα άχρηστα συναισθήματα στα σκουπίδια της γειτονιάς μας!
Στο καλάθι του μπάνιου, σε εκείνο με τα άπλυτα ρούχα... θα βάλουμε όλα αυτά που μοστράραμε κατά το παρελθόν στα βελούδινα σαλόνια μας!
Τέλος κι αυτού του κειμένου...
Ένα ακόμα κείμενο...

Read more »

Η δικτατορία της συνήθειας...

Ο λόγος λοιπόν... γύρω, πάνω, κάτω, δεξιά κι αριστερά  από την συνήθεια!
Πάντα ήθελα να ασχοληθώ μαζί της, αλλά δεν έβρισκα τον χρόνο. Σχεδίαζα να της αφιερώσω την σκέψη μου και κάποτε να κάτσουμε δίπλα... για να αρχίσω να την γαργαλώ!
Σχεδίαζα να πάω μαζί της διακοπές!
Να μου πει όλα τα μυστικά της και να μάθω εγώ ο έμπειρος από τα δικά της λάθη!
Να τα βρούμε μεταξύ μας κι όχι να πάρουμε ένα διαζύγιο του ποδαριού...
Ήμουν ερωτευμένος με τις συνήθειες της συνήθειας... 
Μεγάλη δικτατορία, κυρίες και κύριοι, η συνήθεια... και φυσικά τα παρεπόμενά της!
Ο χρόνος είναι σκέτο βάσανο...
Δε κυλά μακριά από τις συνήθειες μας...
Σου κλείνει το μάτι και σε κοιτά με οίκτο...
Το ξέρεις καλά, το διδάσκεις χρόνια τώρα στους μαθητές σου όλο αυτό το πακέτο περί της δικτατορίας της... αλλά αυτά που λες μέσα στην τάξη δεν είναι σίγουρο πως τα εφαρμόζεις, όταν γυρνάς στους έρημους δρόμους της ανάμνησης...
Τα συναισθήματα είναι εκείνα που στηρίζουν σε πρώτη φάση τις όποιες συνήθειες μας! Σκέπτεσαι να διαγράψεις από τη ζωή σου κάποιους με τους οποίους πέρασες και αυτό και το άλλο...
Σκέπτεσαι να αλλάξεις τη ζωή σου!
Και κάνεις πίσω... Συνεχώς οπισθοχωρείς!!!
Φοβάσαι να πληγώσεις ακόμα κι αυτούς που σε πλήγωσαν;
Δική σου είναι η αδυναμία και όχι των άλλων!
Στο μυαλό σου έρχονται οι καλές στιγμές και σε αδρανοποιούν!
Δε θέλεις να πιστέψεις πως...
Και σε δεύτερη φάση αναλογίζεσαι τις συνέπειες και τα σχόλια της "επαναστατικής" συμπεριφοράς σου. Τι θα πει ο άλλος που έβγαλες από τη ζωή σου ανθρώπους με τους οποίους...
Πετάς από τη ζωή τη γυναίκα σου;
Τα παιδιά σου μήπως τα αφήνεις στα σπουπίδια;
Τα πεθερικά σου;
Τους φίλους σου; 
Ένας φαύλος κύκλος!
Ο κύκλος της ζωής και των ανθρώπινων σχέσεων!
Ο κύκλος των ανθρώπινων αδυναμιών!
Ο κύκλος των υποχωρήσεων...
Τυχεροί οι άνθρωποι που διαθέτουν σε άφθονες δόσεις την επιδερμική σκέψη...
Μιλάς σ' εκείνους που κανονικά δε θα έπρεπε ούτε καλημέρα να τους λες...
Κι αναρωτιέσαι: " καλά δεν τον σέβομαι καθόλου τον εαυτό μου;"
Η έρμη η συνήθεια!
Απαντάς σε πάσης φύσης μηνύματα... τα οποία οφείλεις να αγνοείς!
Η καταραμένη η συνήθεια...
Αναγκάζεσαι να συνεργάζεσαι με άτομα για τα οποία έχεις ακούσει...
Συνήθισες μετά από τόσα χρόνια...
Ακόμα και την αδιακρισία και το ψέμα μπορεί να προσπεράσει η συνήθεια! Μάλιστα μερικά ψέματα μπορεί να τα βρίσκει και χαριτωμένα!
Η συνήθεια ευνουχίζει τους ανθρώπους και τους καθιστά...
Δε θέλω να γίνω περισσότερο αυστηρός!
Θέλω μια φορά - με έναν τρόπο μαγικό - να με επισκευτούν οι παλιές συνήθειες και να μου εξηγήσουν...
Πόσο θα ήθελα να με πείσουν!!!
Πάω αλλού...
Και τι να πω τώρα εγώ σε σας για όλα αυτά, δηλαδή για όλα τα εικότα και τα πασιφανή;
Τα ξέρετε καλά και τα ξέρω...
Ανέχεστε κι εσείς αυτά που κι εγώ ανέχομαι!
Ανεχόμαστε επιτυχώς, φίλτατοι!
Σαφώς και μας ανέχονται και οι άλλοι!
Το καινούργιο μου βιβλίο, που θα κυκλοφορήσει σε λίγες ημέρες από τις εκδόσεις "Ωκεανός", δεν είναι ένα ακόμα μυθιστόρημα που πραγματεύεται τις ανθρώπινες σχέσεις.
Εξοστρακίζει την συνήθεια...
Το έγραψα κατά τη διάρκεια της προηγούμενης σχολικής χρονιάς μαζί με 60 μαθητές μου!
Μαθητές της τρίτης τάξης του Γυμνασίου, οι μαθητές μου!
30 διαφορετικές ιστορίες από δεκαπεντάρηδες...
30 διαφορετικές προσεγγίσεις ενός μύθου...
Κι ο μύθος άλλαξε το παλιό φόρεμα κι έβαλε τα καλά του!
Κι έδωσαν τα παιδιά τη δική τους οπτική ματιά για την Ελένη του Ομήρου και την Ελένη του Ευριπίδη...
Κι έδωσε κι η επιμελήτρια αυτής της έκδοσης, η Ευρυδίκη Αμανατίδου, την δική της προσωπική πινελιά...
Κι έδωσα κι εγώ αυτό που δεν περίμενα ποτέ πως...
Έδωσα στον εαυτό μου την θλίψη, επειδή κατάλαβα...
Να είστε όλοι σας καλά!!!!

Read more »

Η υπογραφή μου...

Καιρό έχουμε να τα πούμε!!!
Για μια ακόμα φορά θα προσπαθήσω να μη μασήσω τα λόγια μου...
Δεν εμφανίζομαι σε διαδίκτυο, σε εκθέσεις και σε βιβλιοπωλεία για να προωθήσω το τελευταίο μου μυθιστόρημα...
Είναι αλήθεια!  Μου το λένε πολλοί - άλλοι μπροστά μου κι άλλοι από πίσω μου... Το γιατί σας το έχω ξαναπεί! Μέσα σε αυτό το νεφελώδες τοπίο αισθάνομαι άβολα και περίεργα να προτρέπω τον άλλον να δώσει τα χρήματά του και να αγοράσει το βιβλίο μου...
Βιβλίο που είναι γραμμένο με ψυχή και μυαλό...
Βιβλίο που δεν ενδιαφέρεται μόνο για τις πωλήσεις του...
Βιβλίο που δε θέλει να το πιάσουν στο στόμα τους οι διάφοροι κόλακες του διαδυκτίου και να το επαινούν ακατάπαυστα!
Είτε πουν καλά, είτε πουν κακά... ξέρω ποιος είμαι και τι γράφω!
Έχουμε όλο το χρόνο μπροστά μας για να γίνει περισσότερο γνωστό το βιβλίο μου!!!
Οκτώβριος, Νοέμβριος, Δεκέμβριος...
Ας πάνε καλά τα πράγματα με τη χώρα μας και θα βγει... και στις τηλεοράσεις, θα εμφανιστεί και στις εφημερίδες, θα ακουστεί και στα ραδιόφωνα...
Ο συγγραφέας δεν είναι ένας αρριβίστας καραγκιόζης που θέλει να βάλει πέντε φράγκα στην τσέπη του!
Εγώ - και το ξέρει η εκδότριά μου αυτό - δε γράφω για τα φράγκα...
Γράφω γιατί το γουστάρω, όποτε το γουστάρω...
Δε θέλω ούτε να ανέβω, ούτε να κατέβω σκαλοπάτια...
Πατώ γερά κάτω στη γη και είμαι χαρούμενος για αυτό!
Και στο διά ταύτα...
Το Σάββατο 29 Ιουνίου ο εκδοτικός μου οίκος οργανώνει μία και μοναδική συνάντηση γνωριμίας με τους Θεσσαλονικείς αναγνώστες μου.
Σε τούτη τη συνάντησή μας δε θα ζητήσω τα χρήματά σας!
Θα προσφέρω 3 δωρεάν βιβλία μου - δε λέω τους τίτλους - σε δύο αναγνώστες που θα κοινοποιήσουν αυτή τη δημοσίευση στον τοίχο τους! Αν οι αναγνώστες είναι περισσότεροι θα γίνει κλήρωση...
Φυσικά τα βιβλία που θα κερδίσουν θα πρέπει να έρθουν και να τα πάρουν από το Hondos Center την ημέρα που θα υπογράφω τα αντίτυπα της Γλυκιάς Εκδίκησης!
Δε θα τα στείλω ούτε με ταχυδρομείο, ούτε θα τα δώσω κάποια άλλη στιγμή...
Ελάτε να σας γνωρίσω και μην αγοράζετε το βιβλίο μου...
Να είστε καλά!

Read more »

Απομάκρυνση...

Δεν είναι λίγες εκείνες οι φορές που ακούς όλους τους άλλους να σου λένε πως σε μερικά πράγματα πρέπει να κάνεις κάποια βήματα πίσω για  να δείχνεις και λιγάκι συμβατικός.
Η αναγνώστρια θέλει τη σύμβαση για να σηκώσει την καθημερινότητά της...
Ο κόσμος όλος...  τα θέλει τα συμβατικά του!
Κι απαντώ: είμαι συμβατικός, αλλά πολλοί δεν το καταλαβαίνουν! Κάποια στιγμή θα σας μιλήσω αναλυτικά για τις δικές μου - ετερόφωτες και αυτόφωτες - συμβάσεις!
Ποια σκέψη μου έρχεται τώρα στο μυαλό;
Να κοντεύω να ανοίξω την πόρτα των πενήντα, να έχω διανύσει με τα πόδια τον όποιο δρόμο μου και να ακολουθώ τις συμβάσεις που μου "επιβάλλονται" από μια λαβωμένη κοινωνία που προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει τον προσανατολισμό της... μου φαίνεται αρκετά αταίριαστο.
Τις όποιες παρελθοντικές υποχωρήσεις μου τις έχω υποστηρίξει σθεναρά και σαφώς - ελπίζω να βρω το κουράγιο - να υποστηρίξω και τις υποχωρήσεις του μέλλοντος!
Πολλά τα αταίριαστα στις ζωές των ανθρώπων!
Υποχώρηση είναι να ανταλάσσεις τυπικά μηνύματα και να το συνεχίζεις...
Υποχώρηση είναι να κρατάς σχέσεις που ξέρεις πως έχουν τελειώσει!
Υποχώρηση είναι να κοιτάς πόσα βιβλία πούλησες...
Υποχώρηση είναι να μη στεναχωριέσαι με τα βιβλία που δεν πούλησες!
Υποχώρηση είναι να ξέρεις πως ο άλλος σου μιλά για να κερδίσει κάτι από σένα...
Υποχώρηση είναι να σου λένε κάτι ξεκάθαρα κι εσύ να μην το καταλαβαίνεις!
Υποχώρηση είναι να μη μιλάς για να μη προσβάλεις τον άλλον!
Δεν είμαι εγώ αυτός που θα τετραγωνίσει τον κύκλο!
Αρκετές ήταν οι φορές που είπα τη γνώμη μου και διέκρινα πως πολλοί από μας θέλουν να ακούνε πράγματα που τους αρέσουν.
Μη νομίσετε πως έχω πικρίες!
Είμαι μέρος ενός συστήματος και έχω αποδεχτεί την νομοτέλεια κάποιων πράγματων...
Στο αποδέχομαι δίνω την έννοια του: δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά!
Κι οι άνθρωποι θέλουν να τους χαϊδεύεις τα αυτιά...
Η εμφάνισή μου είναι βέβαιο πως αδυνατεί να χαϊδέψει τα μάτια και η σκέψη μου δεν είναι σε θέση να χαϊδέψει αυτιά...
Δε χαϊδεύω και δε παραπλανώ συνειδήσεις...
Απομάκρυνση λοιπόν από τον κόσμο του facebook!
Το διάστημα αυτό δεν είμαι λυπημένος, αλλά δεν είμαι και αρκετά χαρούμενος!
Όταν είμαι χαρούμενος παίρνω όλες τις "γενναίες" αποφάσεις...
Είπα να πρωτοτυπίσω...
Είπα λοιπόν να περνάω καλά τη μέρα μου και να μην αναλωθώ με πράγματα που δε θα μου πρόσφεραν χαρά!
Σταμάτησα τα μαθήματα στο σχολείο μου πριν από τις διακοπές του Πάσχα και θα τα αρχίσω πάλι στο πρώτο δεκαήμερο του Σεπτέμβρη.
Υπάρχει αρκετός χρόνος για περισυλλογή!
Υπάρχει άπλετος χρόνος για ξεκούραση!
Υπάρχει χρόνος και για γράψιμο...
Ποτέ δε τα πήγα καλά στο μισό αιώνα της ζωής μου με τις εξαρτήσεις λόγω της δογματικής ιδεολογίας μου.
Δογματικός και συμβατικός λοιπόν...
Μακριά από εξαρτήσεις κραυγάζει ο δογματισμός μου!
Μια τέτοια εξάρτηση ήταν τελικά για μένα και ο μικρόκοσμος του facebook.
Παλιά τους κύκλους τους έκλεινα στην επταετία...
Σχολεία, σπουδές, εργασιακοί χώροι...
Μεγάλωσα και δε με παίρνει...
Ξεκινάω κάτι και μέσα στο χρόνο το προδίδω και με προδίδει!
Δεν υπάρχει χρόνος για τα προκαταρκτικά και τα παρεπόμενα...
Είμαι άνθρωπος της υπερβολής...
Δε διέγραψα το λογαριασμό μου, επειδή ανήκω σε εκείνους τους ρομαντικούς που δεν πετούν ποτέ το παρελθόν τους.
Γύρισα - θέλω να το πιστεύω αυτό - μια σελίδα στην καθημερινότητα μου...
Δυο μέρες τώρα ζω τη άλλη πλευρά μιας νέας ρουτίνας!
Μου λείπουν πραγματικά κάποιοι άνθρωποι!
Κάποιοι άλλοι μου λείπουν περισσότερο!
Θα προσπαθήσω να κρατήσω - αν φυσικά το θελήσουν - κάποια επαφή με αυτούς!
Κι όταν επιστρέψω κάποια στιγμή... μου λένε φίλοι και γνωστοί πως πρέπει να αντιμετωπίσω το facebook σαν ένα εργαλείο δουλειάς!
Δε νομίζω πως θα το κάνω...
Με βλέπω να πράττω πάλι τα ίδια!

Read more »

Αποκάλυψη: μια συγγραφέας φάντασμα στα ράφια των βιβλιοπωλείων...

Τέσσερις διαφορετικοί άνθρωποι, τέσσερις αλλιώτικοι χαρακτήρες προσπαθούν να ενώσουν ένα μέρος του μυαλού και του συναισθήματος για να γράψουν ένα ατμοσφαιρικό - αισθαντικό μυθιστόρημα.
Πιστεύω - ας μου επιτραπεί η έπαρση - πως τα καταφέραμε θαυμάσια!
Οι ήρωες του "Όσα ποτέ δεν είπαμε" έχουν τα ονόματά μας...
Ευρυδίκη, Χρυσούλα, Τάσος, Δημήτρης.
Κι αφήνω προς το παρόν το μυθιστόρημα...
Διαφορετικές οι ηλικίες μας, διαφορετικά τα επαγγέλματα και οι σπουδές μας...
Η οικογενειακή μας κατάσταση βαδίζει άλλα μονοπάτια, αυτά που μας αρέσουν και αυτά που δε μας αρέσουν πατούν σε διαφορετικά βουνά...
Διαφορετικά ακόμα και αυτά που μας ενώνουν!
Διαφορετικές πολλές από τις επιλογές της καθημερινότητας και... η αισθητική μας!
Διαφορετική η ιδεολογία και οι ισορροπίες μας!
Ελάχιστα τα κοινά...
Αυτό που γράφαμε το αγαπούσε ο καθένας από εμάς με τον δικό του διαφορετικό, αλλά μοναδικό τρόπο!
Αυτό που γράφαμε... το λέγαμε - κι ακόμα έτσι το λέμε - "συλλογικό" ή  "το συλλογικό μας".
Το συλλογικό μας λοιπόν μεγάλωσε και κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ωκεανός στις 24 του Μάη με το αρκτικόλεξο όνομα Νία Μαγγέλου!
Στις 25 του Μάη τα γενέθλια μου!
Ίσως το συλλογικό να είναι το δώρο ψυχής που θα κάνω στον εαυτό μου...
Το να γράφεις μαζί με άλλους δεν είναι και τόσο εύκολο! Οφείλεις να αφαιρέσεις κάποιες σκέψεις από την καθημερινότητά σου και να προσθέσεις πολλές άλλες σκέψεις!
Και οι σκέψεις οφείλουν να συμβαδίζουν με τις πράξεις...
Το να δέχεσαι την άποψη του άλλου ίσως να είναι το λιγότερο!
Δεν πρέπει να προσβάλλεις, ούτε βέβαια να προσβάλλεσαι...
Προσπαθείς για το συνολικό αποτέλεσμα και δε μένεις μόνο στο δικό σου κείμενο!
Πάρα πολλοί όταν τους έλεγα πως γράφω ένα μυθιστόρημα μαζί με άλλους τρεις συγγραφείς... με κοίταζαν περίεργα!
Γιατί να το κάνω κάτι τέτοιο;
Μερικά πράγματα έρχονται από μόνα τους στη ζωή σου και σε ξεπερνούν...
Η Χρύσα Λουλοπούλου έκανε την πρόταση σε μένα και σε κάποιον άλλο συγγραφέα - εξαίρετο συγγραφέα πρέπει να πω - κι εγώ δέχτηκα...
Στην πορεία μπήκε στο "παιχνίδι" η Ευρυδίκη Αμανατίδου - την οποία πρότεινα εγώ - κι αυτή έφερε στο "συλλογικό" τον Δημήτρη Νίκου!
Με επέλεξε η Χρύσα κι εγώ επέλεξα την Ευρυδίκη.
Θα μπορούσε να μη με έχει επιλέξει η κυρία Λουλοπούλου ή εγώ να είχα επιλέξει κάποιον άλλον συγγραφέα!
Το δυνατόν "γενέσθαι" της φιλοσοφίας.
Μέσα από τη συγκυριακή συνεργασία μας έμαθα πράγματα καθώς είδα πως "διαχειρίζονται" άλλοι συγγραφείς τη γραφή, το συναίσθημα, την έμπνευση και την ματαιοδοξία.
Αντάμωσα πολλές φορές με το πάθος για το γράψιμο καθώς κοντοστάθηκα σε δύο διαφορετικές αφετηρίες!
Η αφετηρία της κυρίας Αμανατίδου...
Όραμα, σχεδιασμός, έμπνευση, αξιοπρέπεια...
Αν δεν υπήρχε η Ευρυδίκη το μυθιστόρημα αυτό ίσως και να μη τελείωνε! Αυτή έβαζε τις καταληκτικές ημερομηνίες της παράδοσης των κειμένων, αυτή φορτώθηκε το μεγαλύτερο μέρος της επιμέλειας μαζί με το Δημήτρη!
Και να διαφωνεί με αυτά που λέω... την αφήνω να διαφωνεί!
Κι η αφετηρία της Χρύσας Λουλοπούλου...
Ένα πάθος για το γράψιμο που το θαύμασα, μια λαχτάρα για τη ζωή, ένα ατελείωτο χαμόγελο...
Δική μου αφετηρία δεν υπήρξε στην κοινή μας προσπάθεια!
Υπήρξαν κάποιες στιγμές μεγάλης εσωτερικής έντασης που τους αμφισβήτησα και τους τρεις, κάποιες φάσεις που δεν ήθελα να επικοινωνώ μαζί τους γιατί με εκνεύριζαν...
Γνώρισα τα ελαττώματά τους - αυτά που εγώ θεωρώ ως ελαττώματα - και τα αποδέχτηκα!
Δε λέω ούτε πως είχα δίκιο, ούτε πως είχα άδικο!
Σας καταθέτω απλώς κάποιες από τις αλήθειες μου!
Και σήμερα υπάρχουν στιγμές που με εκνευρίζουν - άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο - ...
Κι εγώ θα τους εκνευρίζω καθώς δεν είμαι και ο πιο εύκολος άνθρωπος!
Είμαστε διαφορετικοί... και μας αρέσει που μέσα από αυτή τη διαφορετικότητα μπορούμε να συνυπάρχουμε!
Η Νία Μαγγέλλου, αυτό το άψυχο αρκτικόλεξο που φιλοξενεί κάποια γράμματα από τα επώνυμά μας, τελικά  έχει κάτι από όλους μας!
Το τι... σας αφήνω να το ανακαλύψετε εσείς!

Read more »

Περί της κυρίας Δημουλά...

Στην Ελλάδα του σημέρα με τον κύριο Τσοχατζόπουλο και τον κύριο Παπαγεωργόπουλο στη φυλακή κι όλους τους άλλους στην απέξω, στην Ελλάδα του όχι και τόσο μακρινού χθες με τον Γιωργάκη και τον Κωστάκη ουσιαστικά να ιδιωτεύουν και στην Ελλάδα του αύριο - δε μπορώ να φανταστώ ποιοι θα είναι αυτοί που θα μας κυβερνήσουν - είμαστε, ήμασταν και θα είμαστε - ένα μεγάλο μέρος από εμάς τουλάχιστον - υπερβολικοί και γλυώδεις με τους πολιτικούς και τους πνευματικούς μας ταγούς!
Παρόλο που φαίνεται να μη συμβαδίζουν τα δύο επίθετα εμείς τα ταιριάξαμε μια χαρά...
Φιλάμε τα χέρια των ταγών κυριλεκτικά και μεταφορικά!
Λατρεύαμε προσωπικότητες - ακόμα το κάνουμε - και όποιος τολμούσε να πει το παραμικρό εναντίον της λατρεμένης μορφής, του την πέφτανε όλοι οι άλλοι μαζί για να τον κατασπαράξουν!
Μία ψυχιατρική κατάσταση ίσως...
Αυτούς που λατρέψαμε παράφορα, ξαφνικά αντιληφθήκαμε πως δεν το άξιζαν!
Κι εκεί αρχίζει το παραδοσιακό γλέντι...
Φτύσιμο μέγα και συκοφαντία τεράστια!
Σαν απατημένες γκόμενες κάποιας ηλικίας... κάνουν οι περισσότεροι!
Μπερδεύω το παρόν και το παρελθόν... γιατι απλούστατα δε βλέπω να απέχουν και πολύ!
Αποδεχόμαστε χωρίς μέτρο αυτό που μας πλασάρουν τα ΜΜΕ, επαινούμε χωρίς μέτρο αυτό που λιβανίζουν τα ΜΜΕ και φυσικά κατακρίνουμε χωρίς μέτρο αυτό που εξοβελίζουν - με ανοίκειο τρόπο τις περισσότερες φορές - τα ΜΜΕ.
Και για να αποφύγω τις παρεξηγήσεις δεν εννοώ ούτε όλα τα ΜΜΕ, ούτε όλους τους δημοσιογράφους...
Οι εξαιρέσεις φτιάχτηκαν για να στέκουν γερά στα ασθενικά τους πόδια οι κανόνες! 
Παρασυρόμαστε ο ένας από τα λόγια του άλλου και δε σταματάμε εκεί, αλλά παθιαζόμαστε με τα λεγόμενά μας.
Και φυσικά το μέτρο και το πάθος δε συγκατοικούν στο ίδιο διαμέρισμα!
Τι να φταίει άραγε;
Μήπως το ότι είμαστε ένας μεσογειακός λαός;
Βλακείες τυλιγμένες σε ασημόχαρτα!
Μήπως φταίει το ότι αγαπάμε υπεβολικά και μισούμε υπερβολικά;
Αηδίες τυλιγμένες σε χρυσόχαρτα ζαχαροπλαστείου!
Είμαι από εκείνους τους φιλολόγους που τους ταξιδεύει... αλλά όχι "πέρα από το φυσικό" η ποίηση της κυρίας Δημουλά!
Δεν έχω μελετήσει όλο το έργο της, αλλά από αυτά που έχω διαβάσει την θεωρώ μια πολύ καλή ποιήτρια!
Υπάρχουν βέβαια και άλλοι καλοί ποιητές που δεν τους ξέρει σχεδόν κανένας και φυσικά κάποια από τα ΜΜΕ δεν έκαναν το παραμικρό για να τους προβάλουν...
Αφού δε σας αρέσει τώρα η Δημουλά, αρχίστε να προβάλετε και άλλους ποιητές...
Και συνεχίζω...
Το σύστημα όμως έπρεπε να δημιουργήσει έναν που θα σταθεί στην κορυφή και θα αποτελεί το σημείο της αναφοράς των απανταχού "κουλτουριάρηδων" που αν τους ρωτήσεις να σου πουν και το όνομα μιας εν ζωή ποιήτριας... να σου αναφέρουν με καμάρι την κυρία Δημουλά!
Οι πάντες γνωρίζουν το ονοματεπώνυμο και την μορφή της κυρίας Δημουλά!
Την κάνατε φίρμα, αφού την φιλοξενήσατε στα σαλόνια των έντυπων και ηλεκτρονικών σας μέσων!
Το σύστημα θέλει μεγάλες ταμπέλες και πάνω από αυτές κρεμά τη πιο μεγάλη από τις μεγάλες... να την ονομάσω "ταμπελάρα" αυτή τη μέγιστη ταμπέλα, παρόλο που ο όρος δεν είναι δόκιμος!
Η δεοντολογία σας οφείλει να συμβαδίζει με τη δεοντολογία του εκάστοτε ειδώλου και η ζυγαριά να μη γέρνει ούτε από τη μία, ούτε από την άλλη πλευρά.
Λαμπρά!
Αγαπητοί κατασκευαστές συνειδήσεων, όλα τα πράγματα στη σύντομη ζωή μας δεν έρχονται όπως τα σχεδιάσαμε στο μυαλό μας!
Λυπάμαι!
Και η ποιήτρια θα πρέπει να φιλτράρει τη σκέψη της... να βουτάει τη γλώσσα της στο μυαλό προτού μιλήσει, έλεγε η συχωρεμένη η γιαγιά μου!
Και η ποιήτρια θα πρέπει να λέει "τα πρέποντα", γιατί αποφάσισαν για αυτήν πως είναι ένα πρότυπο για τα παιδιά μας!
Και τα πρέποντα είναι τα αντικειμενικά δικά μας υποκειμενικά πρέποντα!
Και η ποιήτρια οφείλει να φέρεται σαν να κατοικεί σε μια άλλη συνοικία...
Και η ποιήτρια δεν πρέπει ποτέ να εκφράζει τους φόβους της!
Ντροπή!
Είχαν προαποφασίσει τα ΜΜΕ για το "φαίνεσθαι" της ποιήτριας πριν από αυτήν για αυτήν...
Οι πνευματικοί άνθρωποι όμως αγαπητές κυρίες και αγαπητοί κύριοι, δεν είναι δέσμιοι των αγκυλώσεων ενός παρωχημένου κοινωνικού κονφορμισμού - συμπεριφορισμού!
Και καλά κάνουν!
Μπορεί να μη συμφωνώ κι εγώ με αυτό που είπε, αλλά καλά έκανε και το είπε, εφόσον έτσι αισθάνθηκε!
Θα έπρεπε να βάλει φραγμό στη σκέψη της για να μην εκτεθεί;
Δεν είναι και καμιά πανελίστρια που να της λένε τι θα πει προτού να βγει στον αέρα!
Δεν είναι τόσο καλά εκπαιδευμένη... όπως κάποιοι άλλοι!
Σιγά το πράγμα...
Θα φοβόμαστε να πούμε αυτά που σκεπτόμαστε για να μη μας πιάσετε στο στόμα σας;
Είπε δυο λόγια η γυναίκα και χέστηκε η φοράδα στο αλώνι... ή αν το θέλετε διαφορετικά... χέστηκε η Φατμέ στο Γενί Τζαμί!
Κι αν έχετε πρόβλημα με τα Ελληνικά μου, δε μπορώ να σας βοηθήσω καθόλου!
Όλα τα άλλα που ξέρετε - για τα άπλυτα των διαφόρων εννοώ - τα βγάζετε στη φόρα;
Κατακρίνατε τον καιρό που έπρεπε - τότε που ήταν δυνατοί εννοώ - αυτούς που έπρεπε και δεν το πήρα εγώ χαμπάρι;
Ή μόλις βλέπετε κάποιον να πέφτει τότε αρχίζετε και βαράτε;
Την κάνατε και ρατσίστρια τη γυναίκα... μόνο και μόνο επειδή εξέφρασε την σκέψη - φόβο της;
Αυτή είναι μια δημοκρατική συμπεριφορά από σκεπτόμενους ανθρώπους;
Πιαστήκατε από μια κουβέντα - ατυχή θα πω εγώ - και προσπαθείτε να κατεβάσετε από το βάθρο που εσείς οι ίδιοι κατασκευάσατε έναν άνθρωπο;
Λίγος σεβασμός...
Σε λίγο καιρό θα τα ξεχάσετε όλα αυτά και θα επαινείτε εσείς οι ίδιοι τη Δημουλά κι όχι εγώ!
Κι αν πάρει και το Νόπλελ Λογοτεχνίας, τότε να δείτε τεμενάδες που θα της κάνετε για μία δήλωση!
Καλά να είναι η γυναίκα... αλλά φαντάζομαι - αν εγώ ζω μέχρι τότε, 100 χρόνια να ζήσει  - τι θα λέει ο στόμας σας - και όχι το στόμα σας - την μέρα της κηδείας της!
Θα στάζει η γλώσσα σας μέλι...
Δε θα προλαβαίνουμε να μετράμε τα σαρδάμ από την μεγάλη συγκίνησή σας...
Και κάτι τελευταίο: σε καμία περίπτωση δεν είμαι εναντίον της καλόπιστης κριτικής, η οποία βελτιώνει τα υποκείμενα.
Γι' αυτό το λόγο κι εγώ προσπαθώ να κάνω μία κριτική της κριτικής, θέλοντας να ακουστεί και η altera pars, που θα σας κάνει ίσως να σκεφτείτε διαφορετικά... μένοντας μακριά από τα κατακτημένα καλούπια σας!
Ο τρόπος αυτής της "μαζικής κριτικής", επίθεση σε έναν άνθρωπο θα την χαρακτήριζα εγώ, ομολογώ πως δε μου άρεσε καθόλου!

Read more »

Περί επιλογών!

Οι περισσότεροι από εμάς θέλουμε να κάνουμε αρκετά πράγματα μέσα στην καθημερινότητά μας, ή τουλάχιστον δηλώνουμε στους γύρω μας από υποχρέωση πως θέλουμε να κάνουμε κάποια από αυτά πράγματα!
Λογικό!
Τα κενά διαστήματα του χρόνου  και οι φιλοδοξίες - τουλάχιστον σε κάποιες ηλικίες - προκαλούν άσχημη διάθεση και έντονα ερωτηματικά!
Από όλα όμως όσα κάνουμε τι πραγματικά θέλουμε να κρατήσουμε και τι λυπούμαστε να πετάξουμε στο καλάθι των αχρήστων;
Το ερώτημα δεν είναι ούτε τόσο δύσκολο, ούτε κρύβει κάποια παγίδα, ούτε απαιτεί τεράστια σκέψη!
Δεν είναι λίγες οι φορές που εγκλωβιζόμαστε από τις παρελθοντικές επιλογές μας και κάνουμε κάποια πράγματα μόνο και μόνο επειδή μπορούμε να τα κάνουμε καλά! Να τα φέρνουμε επιτυχώς σε πέρας δηλαδή... Μήπως γίναμε διεκπεραιωτές και δεν το πήραμε χαμπάρι;
Θέλει τεράστια προσοχή!
Συνηθίζουμε να κινούμαστε μέσα σε αυτή την κατακτημένη ευκολία μας και λέμε πως όλα πάνε καλά!
Λέμε πως είναι επιλογή μας!
Και μας απαντούν... πως όλα τα πράγματα είναι επιλογές!
Καλά ταχτοποιημένα στα κουτάκια... και οι σκέψεις μας και οι πράξεις μας!
Δεν είναι όμως λίγες οι φορές που δείχνουμε πως δεν είμαστε και τόσο ευχαριστημένοι με όσα κάνουμε...
Και τότε έρχονται οι άλλοι, πέφτουν πάνω μας κι αρχίζουν να ομιλούν για αχάριστους...
Δε μου αρέσει να μένω για πολύ καιρό στα ίδια...
Δε μου αρέσει να αισθάνομαι την ασφάλεια της "επιτυχίας", επειδή σκέπτομαι πως θα κινούμαι γύρω από τον εαυτό μου και θα αναμασώ επί μακρόν τα ίδια και τα ίδια.
Στο σχολείο έχω διδάξει σχεδόν όλα τα μαθήματα του λυκείου και της τρίτης γυμνασίου!
Όταν μου λένε τα παιδιά πως κάτι το κάνω πάρα πολύ καλά την επόμενη χρονιά αποφεύγω να τα επιλέξω!
Παρόλο που κυκλοφορεί από το 1994 η Λατινική Γραμματική που έχω γράψει, τα τελευταία δύο χρόνια αποφεύγω να πάρω τα Λατινικά της Κατεύθυνσης.
Δίδαξα Γλώσσα, Λογοτεχνία, Αρχαία, Ψυχολογία, Φιλοσοφία, Δίκαιο, Ιστορία...
Το φροντιστήριο που είχα στην οδό Τσιμισκή το έκλεισα το 2000 όταν είχα γύρω στα 80 παιδιά... Όλοι με θεωρούσαν ηλίθιο που πετούσα τόσα χρήματα...
Απλώς είχα βαρεθεί να δουλεύω δεκαπέντε ώρες κάθε μέρα και να βάζω μαθητές στο Πανεπιστήμιο!
Ακόμα εκεί θα ήμουν αν σκεπτόμουν διαφορετικά...
Τι θέλω να πω με όλα αυτά;
Να δοκιμάσουμε τις δυνάμεις μας σε πολλά πράγματα, να περάσουμε από αυτά, να τα αγγίξουμε, να τα κατακτήσουμε... και στο τέλος να τα αφήσουμε!
Αυτή είναι η φιλοσοφία μου...  Κάποιοι μου λένε πως είναι καταστροφική! Εγώ δεν κατάλαβα ακόμα... τίποτα τέτοιο!
Η ζωή είναι μια και αρκετά μικρή!
Όλα τα πράγματα κάνουν τον κύκλο τους και κλείνουν...
Κι ο κύκλος - μεγάλος ή μικρός - δε σου δείχνει ξεκάθαρα πόσες φορές τον περπάτησες...
Μόνος σου πρέπει να μετράς τα βήματα!
Τα σταθερά βήματα σού δίνουν δύναμη και σε κάνουν να κινείσαι με κλειστά μάτια!
Βλέπεις και ακούς αυτά που έβλεπες και άκουγες... καθώς αλλάζει ο τόπος και ο χρόνος!
Τα τελευταία πέντε χρόνια έβγαλα τρία μυθιστορήματα, μερικά διηγήματα κι ένα οπτικοποιημένο αφήγημα... Μέσα στους επόμενους δύο μήνες θα βγάλω άλλα δύο βιβλία. Μπορεί στο μέλλον αυτά που γράφω να μη θέλω να εκδίδονται!
Μπορεί αυτή η έκθεση του φυσικού και του μεταφυσικού μέρους του μυαλού μου να με κουράσει κάποτε και να αποσυρθώ...
Μπορεί να κάνω μαρμελάδες και γλυκά του κουταλιού στον Άγιο Λαυρέντιο του Πηλίου! 
Σε όσους το είπα προσπάθησαν ευγενικά να με αποτρέψουν!
Μου είπαν πως θα χαθώ, πως θα με ξεχάσουν οι αναγνώστες και πως όταν θελήσω να μπω πάλι στα πράγματα θα είναι σαν να ξεκινώ πάλι από την αρχή!
Μπορεί και να έχουν δίκιο!
Και στο δια ταύτα τώρα...
Μεγάλος ήταν ο πρόλογος και το κύριο μέρος θα είναι μικρό! 
Ο χρόνος μου είναι πολύτιμος... για αυτό και από τον Σεπτέμβη θα γράφω τις σκέψεις μου μόνο σε κάποια ηλεκτρονικά μέσα!
Τα έχω επιλέξει με τα δικά μου αιρετικά κριτήρια ανάμεσα σε πολλά...
Με κάποια θα σταματήσω τη συνεργασία μου, αφού πρώτα τους ευχαριστήσω για το βήμα που μου έδωσαν!
Δε με ενδιαφέρει καθόλου αν έχουν πολλά χτυπήματα ή αμέτρητα like... Με ενδιαφέρει να σέβονται τις απόψεις μου και να εκτιμούν αυτό που τους δίνω!
Την επόμενη χρονιά μπορεί να μη γράφω ούτε σε αυτά... αν βέβαια είμαι καλά! 
Θα χάσω κάποιους ανθρώπους από τη ζωή μου και θα γνωρίσω ίσως κάποιους άλλους!
Αυτή είναι η ζωή!
Θα προσπαθήσω και θα ψάξω να βρω τι δεν είχα μέχρι τώρα και θέλω να έχω στο κοντινό παρόν μου...
Και θα κάνω πράγματα που δεν έκανα μέχρι τώρα για να το κατακτήσω!
Μια καινούργια αρχή λοιπόν...
Χρόνια πολλά σε όλους!

Read more »