Το ροζ και το μαύρο…

Αν δεν έχετε αντίρρηση, να αρχίσουμε την κουβέντα μας με το ροζ. Παρεξηγημένο χρώμα το ροζ!  «Δεν είναι καθόλου σοβαρός ο κύριος εκείνος που φοράει… ροζ παντελόνι!» Δε ξέρω βέβαια αγαπητοί μου, αν υπάρχουν στην εγχώρια παραπαίουσα αγορά ροζ παντελόνια. Σιγά – σιγά όμως γίνονται αποδεκτά τα ροζ πουκαμισάκια και οι ροζ γραβάτες! Οι εποχές αλλάζουν… κι εμείς ακολουθώντας τις πατημασιές τους, ρίξαμε νερό στο κρασί μας  - όσο άντεχε ο καθένας - και αλλάζουμε μαζί τους.

Το ροζ κυρίες και κύριοι, ταιριάζει σε κοριτσάκια… και σε κατάξανθες κούκλες!

Το ροζ φοριέται πλέον και από κύριο…

Το ροζ συντροφεύει τη σοβαρή κυρία… κάποιας ηλικίας!

Τα όνειρα των κοριτσιών σας είναι ροζ; Τα όνειρα τα δικά σας ήταν αγαπητή κυρία, ήταν ροζ; Ο γάμος στην εκκλησία, το νυφικό με το πλούσιο πέπλο, τα κουφέτα, το βασιλόπουλο… Παντρεύεται – με παπά και με κουμπάρο - το ροζ την καθημερινότητα, τη ρουτίνα και το επαναλαμβανόμενο και αποχρωματίζεται με σχετική ευκολία!

Το ανεξίτηλο χρώμα… που κατάντησε εξίτηλο! 

Κι έρχονται τώρα στο προσκήνιο οι ροζ ιστορίες και τα ροζ σκάνδαλα των λεγόμενων επώνυμων. Οι φίλτατοι «κίτρινοι» εκδότες των περιοδικών και των εφημερίδων – οι περισσότεροι από αυτούς τουλάχιστον – είναι λάτρεις του ροζ… Προδότες! Το κίτρινο να λατρεύει το ροζ; Κι εκδότες των λογοτεχνικών βιβλίων – εκδότες είναι κι αυτοί - μπήκαν δυναμικά στο παιχνίδι! Μυρίστηκαν χρήμα ζεστό ή ζήλεψαν τη δόξα των άλλων και προσπαθούν να πλασάρουν στη σκοτωμένη αγορά μια ροζ λογοτεχνία για όσους αγαπούν το ροζ… Αλλά και λίγο πορτοκαλί να είναι αυτή η λογοτεχνία… για όσους έχουν κάποια κρατήματα… και λίγο κόκκινη να ήταν δε θα έβλαπτε… για κάποιους με ιδεολογικές ενστάσεις.

Ακούσατε για κίτρινη λογοτεχνία;

Βαφτίσια λοιπόν…  και να χαιρόμαστε όλοι τους νέους δημιουργούς και τους νονούς τους! Αυτό που ζητάει ο κόσμος – χατίρια δε χαλάμε - του το δίνουμε τη στιγμή που μας το ζητά και μάλιστα του προσφέρουμε και την υπέρτατη ικανοποίηση να εντάσσει αυτός το προϊόν στα ιδεολογικά τετράγωνα της δικής του σκέψης.

Ο κόσμος ζητά έρωτα…

Ο κόσμος ζητά πλούτη…

Ο κόσμος ζητά ιστορίες με αίσιο τέλος…

Ο κόσμος όμως ζητά και αγάπη, ζητά και αφοσίωση, ζητά και κατανόηση. Μη του παίρνετε τον αυτοσεβασμό που κατάκτησε με τόσους αγώνες, μη του αφαιρείτε τη ταμπέλα του αγωνιστή της ζωής…

Οδοστρωτήρες τα βαφτιστήρια σας…  

Αν δεν υπάρχει θέμα... θα το δημιουργήσω εγώ το θέμα κι αυτό θα είναι ροζ…

Αυτή που περιμένει το βασιλόπουλο θα διαβάσει για τον μεγάλο έρωτα…

Αυτή που μένει με τον κύριο που ροχαλίζει δίπλα στο αυτί της… θα ακούσει… και  θα διαβάσει για τον μεγάλο έρωτα…

Η χωρισμένη θα διαβάσει για τον μεγάλο έρωτα…

Κι η ερωτευμένη θα διαβάσει για τον μεγάλο έρωτα και θα κάνει τις αναγκαίες συγκρίσεις…

Κι οι συγγραφείς του μαύρου τι ακριβώς θα κάνουν;

Αν εγώ θέλω να μιλήσω για το θάνατο, ποιος θα καθίσει να με διαβάσει, τη στιγμή που η άλλη μιλά για ιδρωμένα κορμιά και για παθιασμένες νύχτες με κεριά; Υπάρχει κι ο θάνατος στη ζωή μας, υπάρχει και το άσχημο πρόσωπο του τέλους στη ζωή μας, υπάρχει κι αρρώστια κι η άσχημη κατάληξη στη ζωή μας…

Πολλά υπάρχουν… άλλα τα βλέπουμε περισσότερο, άλλα λιγότερο!

Αυτά που οι άνθρωποι έχουν στη ζωή, τα έχουν σκυλοβαρεθεί και δε θέλουν να τα διαβάζουν…

Προσπαθούν  να ξεφύγουν από τη βαριά σκιά τους!

Ένα μέρος για να αναπνεύσουν…

Και βλέπω εγώ, ο συγγραφέας του μαύρου με τις ροζ αδρές γραμμούλες, την κυρία τάδε να ξεπουλάει σαν τρελή την πραμάτεια του δικού της εκδοτικού οίκου με μια «ιστορία της πλάκας» και μου τριγυρνούν στο μυαλό οι αιρετικές σκέψεις!

«Γράψε κι εσύ ένα γιαούρτι… αλλά με τέτοιο τρόπο που να μη μπορούν να σου το χαρακτηρίσουν ροζ. Οι ροζ αδρές γραμμές… να γίνουν μικροί ρόμβοι! Βάλε μέσα άνθρωπέ μου και μπόλικο έρωτα να χορτάσει το μάτι των ανθρώπων!»

Μπόλικο έρωτα!

Μυθιστόρημα χωρίς έρωτα δεν πουλάει!

Read more »

Κι η ανάμνηση δεν ήταν καθόλου δραματική...

Στις 15 Ιούλη - ένα πολύ ζεστό Κυριακάτικο βράδυ - με φιλοξένησε στην ωραία εκπομπή της "Για λίγο Ουρανό", από τη συχνότητα του Alpha News 95,5 fm, η καλή φίλη Νόπη Χατζηιγνατιάδου. Αφού την ευχαριστήσω για μία ακόμα φορά για τη ζεστή φιλοξενία της, αλλά και για τον άψογο τρόπο με τον οποίο παρουσίασε τα μυθιστορήματά μου "Το κουζλούκι και ο πάππος ο Τζότζος" και "Ψυχές που δε τις ζέστανε η αγάπη"  θα ήθελα να απευθυνθώ σε εσάς τους Δραμινούς και τις Δραμινές και να σας κάνω κοινωνούς των μεταμεσονύχτιων σκέψεων μου.

Σκέψεων που με συντρόφευαν καθ' όλη τη διάρκεια της νύχτας...

Μετά τη συνομιλία μας με την ποιήτρια της πόλης σας κάθισα στην αυλή του εξοχικού σπιτιού μου στον Άγιο Λαυρέντιο του Πηλίου και σκεφτόμουνα όλα αυτά που σας αράδιασα! Όλα αυτά που κάποτε έγραψα και κλήθηκα από τη Νόπη να τα σχολιάσω. Τα ερωτηματικά και τα ερωτήματα...βουνό!

Μας άκουσαν άραγε πολλοί άνθρωποι στη Δράμα; Τους άρεσαν αυτά που είπαμε ή μήπως τα βρήκαν βαρετά και παρωχημένα; Θα θελήσουν κάποιοι από αυτούς να αναζητήσουν τα τελευταίο μου μυθιστόρημα στα βιβλιοπωλεία της πόλης; Θα θελήσουν να με γνωρίσουν; Η μία σκέψη έδινε με χαρακτηριστική ευγένεια τη σειρά της στην άλλη... Είχα όλο το χρόνο δικό μου! Μοιραία η αναδρομή προς το παρελθόν - το δικό μου και της γενιάς μου - έγινε αυτόματα!

Πολλές είναι οι φορές που η σκέψη τρέχει γρήγορα...Ο χρόνος περνά γρήγορα... Τόσο απλό, τόσο κοινότυπο, τόσο καθημερινό, τόσο αληθινό! Διαπίστωση που την κάνουμε συχνά στις μεταξύ μας κουβέντες, χωρίς όμως να της αφιερώσουμε τον απαιτούμενο χρόνο για να την συνειδητοποιήσουμε, χωρίς να κάτσουμε να την αναλύσουμε και πολύ...

Θυμάμαι πολύ καλά τη πόλη της Δράμας από παιδί! Την Αγία Βαρβάρα, το πάρκο... Το πανέμορφο αρχοντικό που συναντάς αμέσως μετά την μεγάλη ανηφόρα που σε οδηγεί προς την έξοδο σου από την πόλη. Θυμάμαι τη πόλη της Δράμας από τις διηγήσεις της μάνας μου και της θείας μου της Μαρίκας... "Εκείνο τον καιρό η Δράμα είχε δύο μαιευτικές κλινικές..." Στη Προσοτσάνη (που ποτέ δεν έμαθα πως γράφεται σωστά) εκείνα τα χρόνια είχαμε ηλεκτρικό ρεύμα... Και το Δοξάτο και η Χωριστή και τα Κύργια... Σκόρπιες πληροφορίες που αρχικά μου φαινόντουσαν άχρηστες! Τους θυμάμαι... να κάθονται κατάχαμα και να περνούν τα φύλλα καπνού σε βελόνες. Περνούν φευγαλέα από τη μνήμη μου κάποιες εκδρομές που κάναμε με το σχολείο και οι ετήσιες καλοκαιρινές επισκέψεις με τους γονείς μου τόσο στην ίδια την πόλη όσο και στα κοντινά χωριά της.

Και τώρα η εξομολόγηση...

Στην Καβάλα πάντα λέγαμε πως οι Δραμινοί... δεν έχουν θάλασσα! Μεγάλη σοφία! Νομίζαμε πως υστερούν σε σύγκριση με μας τους Καβαλιώτες... Λέγαμε πως οι Δραμινοί έρχονται στη Καβάλα και δε χορταίνουν τη θάλασσά μας... Με το κουτάλι θέλουν να την πιούν οι αθεόφοβοι! Ούτε λίγο ούτε πολύ παρακατιανούς τους θεωρούσαμε τους ανθρώπους! Εμείς έχουμε μια πόλη που είναι χτισμένη αμφιθεατρικά, με το λιμάνι της, το φρούριο... Έχουμε τη Θάσο μας! Η θέα της Καβάλας μας δε συγκρινόταν στο μυαλό μου με την εικόνα της Δράμας! Κι είχα και τη συχωρεμένη τη γιαγιά μου όταν την ρωτούσαν για τη καταγωγή της νύφης της να απαντά με μισή καρδιά... "Από τη Δράμα κάναμε νύφη! Δε λέω...πολύ καλή κοπέλα! Αλλά... χάθηκαν οι κοπέλες από την Καβάλα μας βρε παιδί μου..."

Με τον καιρό κατάλαβα κι εγώ - όπως και πολλοί άλλοι - πως η Δράμα εδώ και χρόνια παράγει πολιτισμό. Στη Δράμα σας ανέκαθεν γινόντουσαν σπουδαία πράγματα, στη Δράμα σας γίνονται καταπληκτικά πράγματα...Τι κρίμα να μη μπορώ να πω... η Δράμα μας! Και να τώρα εγώ με περίπου μισό αιώνα ζωής στις πλάτες μου, να αναγκάζομαι από τις περιστάσεις - "το τυχαίο" συνηθίζω να το ονομάζω εγώ - να κοιτάξω πίσω και να φέρω στο νου αισθαντικές αναμνήσεις τους παρελθόντος!

Έλεγα στη Νόπη πως όσο και να περάσουν τα χρόνια, τα βιώματα που χαράχτηκαν στη μνήμη μας δε ξεθωριάζουν τόσο εύκολα και πως έτσι στα ξαφνικά, εκεί που δε τα περιμένεις, ξεφυτρώνουν από το πουθενά και σου κουνάνε το μαντίλι της νιότης.

Να μη μπορώ να σας πω πως χάρηκα πολύ που ακούστηκα από ένα ραδιοφωνικό σταθμό της Δράμας μας;

Μήπως κι έχω κάποιο πρόβλημα με τα κτητικά;

Το μαντήλι της εφηβείας λοιπόν μου φέρνει στο προσκήνιο των συναισθημάτων μου τις εικόνες αγαπημένων ανθρώπων, ανθρώπων που έφυγαν από τη ζωή... Αγαπημένες Ψυχές από τη Δράμα και την Καβάλα! Λατρεμένες Ψυχές... Ήταν ψυχές που - λόγω των κοινωνικών και των πολιτικοοικονομικών συνθηκών - δεν είχαν ζεσταθεί από την αγάπη των συνανθρώπων τους...Και τους αγαπούσα όλους τόσο πολύ!

Δεν είναι που δεν τους θυμάμαι συχνά! Είναι που χθες με επισκέφτηκαν όλοι μαζί...Μου έδιναν τα συγχαρητήρια για τη συνέντευξη και με ρωτούσαν για την

πόλη τους...

Μια χαρά είναι η πόλη σας!

Μια χαρά!

-----------------------------------------------------------------------------

Βιογραφικό:

Ο Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος γεννήθηκε στην Κολωνία και μεγάλωσε στην Καβάλα, όπου τελείωσε το Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο.

Αποφοίτησε από το Φιλολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με μαθήματα ειδίκευσης από τους τομείς της Κλασικής Φιλολογίας και της Μεσαιωνικής και Νεότερης Ελληνικής Φιλολογίας.

Παρακολούθησε μεταπτυχιακά μαθήματα στη Φιλοσοφική σχολή του ΑΠΘ (Νεοελληνική Ποίηση, Νεοελληνική Πεζογραφία και Βυζαντινή Ιστορία). Δίδαξε για χρόνια σε φροντιστήρια της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.

Είναι χαρούμενος για την έκδοση - από το 1994 - μιας "Λατινικής Γραμματικής" και των δύο μυθιστορημάτων του ( "Το κουζλούκι και ο πάππος ο Τζότζος" και "Ψυχές που δεν τις ζέστανε η Αγάπη") από τις εκδόσεις "Ωκεανός".

Σήμερα εργάζεται ως φιλόλογος στο Πρώτο Λύκειο του Αμερικανικού Κολεγίου "Ανατόλια", Έχει πολλές εξωσχολικές δραστηριότητες (www.logotexniki.com /www.ac-cultural.com / www.tasosaggelidisgentzos.blogspot.com)

Read more »

Ο νταβατζής κάνει χρυσές δουλειές...

Η ζέστη έχει αρχίσει να υποχωρεί και μάλλον τις επόμενες μέρες θα έχουμε κάποιες "δροσιές".

Πληρώσαμε αδρά και τη Δ.Ε.Η...  για τα κρύα του χειμώνα, την πληρώνουμε και για τις ζέστες του καλοκαιριού! 

Ο νταβατζής - για το κράτος μας μιλώ - τα παίρνει όλα... και μας αφήνει μερικά ψιλά για παγωτά και για καρπούζι...
Γλυκά είναι τα καρπούζια φέτος!

Όσοι υποβάλαμε τις φορολογικές μας δηλώσεις δε ξέρουμε από που να βρούμε τα χρήματα για να πληρώσουμε. Ο ένας ρωτά τον άλλο... Κι όσοι κάνατε σοφά και δεν τις καταθέσατε ακόμα... με το άκουσμα και μόνο του πληρωτέου ποσού σας χαλά η καλοκαιρινή διάθεση!

Η πλατεία του Άγιου Λαυρέντη το χειμώνα ήταν χιονισμένη και άδεια...

Τις περισσότερες ώρες της ημέρας η πλατεία του χωριού είναι άδεια και το καλοκαίρι...
Κύκλος!
Άνοιξη - καλοκαίρι - φθινόπωρο - χειμώνας!
Μακάρι κάποτε οι πλατείες μας να γεμίσουν χαρούμενο κόσμο!
Μετά την παρακμή έρχεται η ακμή!
Αισιοδοξία λοιπόν προς το παρόν!

Read more »

Οδός δραχμής...

Η κοινή λογική και το αυτονόητο δεν είχαν σχέσεις αγαστής συνεργασίας κατά τις δεκαετίες της μεταπολίτευσης με τους περισσότερους από εμάς!

Αυτό το λέει… η κοινή λογική! Κι εσύ δε μιλούσες… Και δε μιλάς! Πως θα αντιταχθείς απέναντι στον γίγαντα! Και ποια είναι αυτή η κυρία, παρακαλώ; Να την ονομάσω κουφάλα ή μήπως θα σοκάρω τον καθωσπρεπισμό σας; Συγνώμη μαντάμ… Με συμφέρει να ακολουθήσω την κοινή λογική στα γραπτά μου ή μήπως θα σπάσω τελικά τα μούτρα μου και θα εξευτελιστώ στο πανελλήνιο;

 Κι ερχόμαστε στο τώρα! Η κοινή λογική του σήμερα παίδες, υπαγορεύει να δημιουργήσει το κράτος θέσεις εργασίας για το λαό… κι όχι να υπόσχεσαι με θλιμμένο ύφος ότι του χρόνου θα υπάρχουν περισσότερα συσσίτια για τους μη έχοντες! Τι σας είπα τώρα!

Αν δεν έχουν χρήματα στις τσέπες τους οι άνθρωποι τι θα κάνουν;

Οι χοντροί να κάνουμε δίαιτα… κι οι αδύνατοι να ξαπλώσουν για να μη καταναλώνουν θερμίδες!

Όλοι είμαστε εν δυνάμει κλέφτες!

Η κοινή λογική του χθες δε θα επέτρεπε ποτέ σε μεγάλους τραπεζικούς μηχανισμούς να διαφημίζουν καταναλωτικά δάνεια και εορτοδάνεια προκειμένου να αρμέξουν τα χρήματα του κόσμου και να τον καταστήσουν υποχείριό τους!  Βέβαια κι εμείς ήμασταν μεγάλα νούμερα…

Η κοινή λογική – για πόσο ακόμα - θα μας υπαγορεύει να ψηφίζουμε τους κλέφτες και το εκλεκτό συγγενολόι τους;

Τίποτα δεν είναι πια αυτονόητο για το λαό! Τα αυτονόητα του παρελθόντος ετάφησαν κι εμείς ρίξαμε κι ένα μνημόσυνο για να συνειδητοποιήσουμε την απώλειά τους! Τα εργασιακά δικαιώματα σταυρώθηκαν! Δεν είναι αυτονόητο… πως θα έχω τη δουλειά μου, πως δε θα μου κατασχέσουν οι τράπεζες το σπίτι, πως θα μπορώ να πληρώνω και στο μέλλον τις υποχρεώσεις μου.   

Τα αυτονόητα των πολιτικών, των μεγαλοδημοσιογράφων, και άλλων… και άλλων… και άλλων…  αμετακίνητα!

Και ποιος είναι ο μεγάλος πρωταγωνιστής των ημερών μας; Μα ο «φίλτατος» λαϊκισμός φυσικά! Χαίρεται λοιπόν ο εξωραϊσμένος – και πολλάκις προοδευτικός κατά δήλωσή του - λαϊκισμός που φερόμαστε τόσο ανόητα και τόσο φοβικά, προσπαθώντας με τα τερτίπια του να συμπαρασύρει ακόμα περισσότερους…

Λειτουργούμε φοβικά!

Η κοινή λογική λέει πως πρώτα θα τα πουλήσουν όλα σε ξένους και μετά θα μας οδηγήσουν στην πτώχευση!

Ξανά! Τίποτα δε θα μείνει όρθιο… και μετά θα πτωχεύσουμε!

Αυτονόητο είναι για αυτούς τους κυρίους – και τις κυρίες - πως θα γυρίσουμε πίσω στη δραχμούλα μας. Διαφορετικά γιατί έχουν βουλιάξει με χρήμα τους και τα χρυσάφια τους τις τράπεζες του εξωτερικού;

Κι έρχεται τώρα ο τραυματισμένος ο λαϊκισμός ο δικός μου, παίρνει το λόγο και λέει:  Όσοι έβγαλαν χρήματα στο εξωτερικό… να μάθουμε τελικά, αν φορολογήθηκαν! Κι η κοινή λογική με το αυτονόητο από απέναντι με κοιτούν κατάματα και κρατάνε τις κοιλιές τους από τα γέλια…

«Τέτοια πράγματα δε γίνονται, κύριε Τάσο!»

Read more »

Καθένας με τις χάρες του!!!

Καθένας με τις χάρες του... που λέει κι ο λαός μας! Σοφή η κουβέντα του λαού. Να συμπληρώσω εγώ... και καθένας από μας με τα ελαττώματα του!
Να αποδεχόμαστε τα ελαττώματα των άλλων...
Το καλοκαίρι και η αφόρητη ζέστη - πλησιάζει καύσωνας - σε κάνουν να μην ανέχεσαι τόσο εύκολα τις παραξενιές, τις ιδιορρυθμίες και τις ιδιοτροπίες των άλλων.
Κάποιος φίλος μου λέει πως δε θέλει ούτε ζωγραφιστό να δει το καλοκαίρι και τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο, επειδή θα είναι αναγκασμένος να περνά πολλές ώρες κάθε μέρα με την οικογένειά του...
Θλιβερό το άκουσμα της παραπάνω σκέψης!
Θλιβερό αλλά αληθινό!
Τον χειμώνα οι περισσότεροι άνθρωποι είναι απασχολημένοι με τις δουλειές και τα άγχη τους, μεταθέτουν τα προβλήματα τα οποία συσσωρεύονται συνεχώς... και κάνουν τα στραβά μάτια σε πολλές εξόφθαλμες παραφωνίες.
"Κάνω υπομονή για τα παιδιά μου!"
Καλά κάνεις...
Τώρα όμως πας στην παραλία του εξοχικού της πεθεράς ή της κουμπάρας και βλέπεις την ένταση και την καταπίεση του χειμώνα να ξεπηδά από τη σακούλα με τα μπανιερά...
"Εγώ δε θέλω ξαπλώστρα... Με τέτοια κρίση..."
Δίκιο έχει ο κύριος!
"Τις πετσέτες δε τις βάζω στην άμμο! Να τις πλύνεις εσύ μετά!"
Δίκιο έχει και η κυρία!
Ξεσπαθώνει δικαίως η κυρία καθώς βρίσκει στα εξοχικά και στις παραλίες έξοχους συμπαραστάτες... Με την κουμπάρα και την φίλη είπαν τα παράπονά τους... Πότε να τον έκανε τον καυγά η γυναίκα; Τον χειμώνα... τότε που το θέμα ήταν να βρουν τα χρήματα για το πετρέλαιο και τα φροντιστήρια των παιδιών; Να έκανε καυγά τότε που μάζευαν κέρμα - κέρμα... για τα χαράτσια της Δ.Ε.Η;
Μήπως βλεπόντουσαν καθόλου με τον άντρα της;
Και ποια είναι η λανθασμένη διέξοδος του χειμώνα;
Το ξέρω πως δε θα συμφωνήσετε!
Ολίγον κέρατο... λατινιστί cornu... και νομίζω στα ιταλικά cornuto!!!
Για το κέρατο θα μπορούσαμε να είμαστε γνωστοί - όπως οι Ιταλοί για τις πίτσες τους - στις ανεπτυγμένες χώρες της Δυτικής Ευρώπης! Ή μήπως με την οικονομική κρίση μας έφυγε η όρεξη και για...
Πάνε και τα "καμάκια" των νησιών!
Και τα ερωτήματα στέκονται το ένα πίσω από το άλλο στη στάση... των συναισθημάτων και του νου! Γιατί να μένουν μαζί δυο άνθρωποι, οι οποίοι έχουν ξεπεράσει τους εαυτούς τους... και δεν κρατάνε πλέον ούτε τα προσχήματα στις πολυσύχναστες αμμουδιές;
Γιατί να ξεφτιλίζουμε τις σχέσεις μας;
Γιατί να μη σεβόμαστε το παρελθόν μιας σχέσης;
Τα προσχήματα οφείλετε να τα κρατάτε φίλτατοι συνάνθρωποι για τα παιδιά σας! Γιατί δηλαδή να το κάνετε ρόμπα το παιδάκι του Γυμνασίου ή του Λυκείου... το οποίο σας ακολουθεί στις διακοπές σας;
Pax vobis!
Ο χειμώνας με τα χαράτσια μας ανήκει...
Εμείς τον επιλέξαμε κι αυτόν, εμείς επιλέξαμε και τη γυναίκα μας και φυσικά... την ιδεολογία μας!
Καλά να είμαστε!
Καλό καλοκαίρι σε όλους! 

Read more »

Τα βιβλία της παραλίας

 

Καλοκαίρι! Καλοκαιρινή άδεια για όσους έχουμε ακόμα τη δουλειά μας, ξεκούραση  και διάβασμα «σοβαρών» και «λιγότερο σοβαρών» μυθιστορημάτων στην αμμουδιά… Πτυσσόμενη καρέκλα, ομπρέλα, καφεδάκι…
Μπορώ να σας κάνω μια λίστα με τα «σοβαρά» - αυτά να τα διαβάζετε εκτός αμμουδιάς - και μια με τα «ασόβαρα»… Τα «ασόβαρα» εν έτει 2012 είναι αυτά που πουλούν περισσότερο! Μας αρέσει δε μας αρέσει αυτή είναι η πραγματικότητα. Κι έρχεται ο «σοβαρός» συγγραφέας και λέει… «να γράψω κι εγώ κάτι πιο χαλαρό…» και το ξεκινάει… αλλά δε του βγαίνει του ανθρώπου!   Και χωρίς να έχει γράψει το μη σοβαρό μυθιστόρημα… τον κοιτάς και λες: «να ένας μη σοβαρός συγγραφέας!»
Οι παιδικές μου αναμνήσεις φιλοξενούν εικόνες και ήχους με τα αγαπημένα μου πρόσωπα σε παραλίες της Θάσου και της Καβάλας… και πολλά βιβλία να βρίσκονται ανάμεσα στα αντηλιακά και τις πετσέτες της δεκαετίας του εβδομήντα. Μη φανταστείτε πως οι συγγενείς μου ήθελαν να διαβάζουν τίποτα σοβαρό! Η μάνα μου, και οι θείες μου – η αδερφή της μάνας μου, οι αδερφές της γιαγιάς μου και η αδερφή του μπαμπά μου - ήθελαν να διαβάζουν «παραμύθια» με πριγκίπισσες και βασιλοπούλες… Απόλυτα δικαιολογημένες! Ήθελαν οι γυναίκες να ξεφύγουν από τη δύσκολη καθημερινότητα της γενιάς τους, να ξεχάσουν πολέμους και κατοχές και να κρατήσουν για αυτές μια θέση στο όνειρο…
Και σήμερα ακούω πολλούς να μιλάνε για τα «βιβλία του καλοκαιριού» και  να λένε πως τα βιβλία είναι πανάκριβα! Πως θα δώσω δεκαοκτώ και είκοσι ευρώ για να αγοράσω ένα βιβλίο; Περισσεύουν; Σαφώς και δε περισσεύουν! Καταλαβαίνω απόλυτα τον αναγνώστη και την  αναγνώστρια! Κατά τη γνώμη μου οι εκδοτικοί οίκοι θα έπρεπε να διαθέσουν σε φθηνότερες τιμές στην Ελληνική αγορά… τα βιβλία! τους! Να λειτουργήσουν ομαδικά  και να ρίξουν τις τιμές…
Τι κάνουν κάποιοι εκδοτικοί οίκοι; Κάτι που είναι πολύ καλό για τους αναγνώστες, κάτι που φαίνεται να είναι καλό για αυτούς, αλλά κάτι που είναι κακό για τους συγγραφείς!  Βιβλία δύο – τριών ετών τα διαθέτουν σε εξευτελιστικές τιμές. Τα διαθέτουν τρία ευρώ… τέσσερα ευρώ… πέντε ευρώ… Δε τα πουλάνε παραπάνω! Βιβλία τετρακοσίων και πεντακοσίων σελίδων, βιβλία γνωστών συγγραφέων… Κι ο αναγνώστης εύλογα αναρωτιέται γιατί να αγοράσει το καινούργιο βιβλίο του κυρίου Άλφα που κυκλοφόρησε πριν από τρεις μήνες και να δώσει τα είκοσι ευρώ και να μη διαβάσει το βιβλίο που είχε κυκλοφορήσει ο κύριος Άλφα πριν από τρία χρόνια και να δώσει τέσσερα ευρώ;
Τι απαντά ο συγγραφέας στον αναγνώστη; Τίποτα! Αυτός κάνει κουμάντο στη τσέπη του…
Τι απαντά ο συγγραφέας στους παντογνώστες εκδότες; Με τέτοια που κάνετε αφεντικά δείχνετε πως δεν είστε επαγγελματίες! Προσπαθείτε να ξεφύγετε από την κρίση με απεγνωσμένες κινήσεις… Κυκλοφορεί στην αγορά πως οι περισσότεροι από σας αντιμετωπίζετε προβλήματα ρευστότητας κι εσείς το μόνο που κάνετε με τις κινήσεις σας είναι να επιβεβαιώνετε τις υπάρχουσες φήμες και να βολτάρετε αγκαζέ με τον πανικό σας…
Άκουσα κι ένα ανέκδοτο! Πολλά από τα βιβλία των τεσσάρων ευρώ ανήκουν σε εκδοτικούς οίκους που έχουν κλείσει…
Και το χαρτί τους μυρίζει τυπογραφείο! Σαν να το τύπωσες χθες…
Πάλι το πέταξα το καρφάκι μου!
Καλημέρα σε όλους!

Read more »

Περί βραβείων...

Κάποιοι ίσως να πουν πως επαναλαμβάνομαι λέγοντας τα ίδια και τα ίδια! Τι να κάνουμε… Δεν έχει αλλάξει τίποτα… Και μέχρι τα πράγματα να αλλάξουν εγώ θα επαναλαμβάνομαι μέσα σε μια αξιολάτρευτη μονοτονία!
Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές για τη χρησιμότητα των βραβείων. Βραβεία που ξεκινούν να διανέμονται σε μαθητές και μαθήτριες από το Νηπιαγωγείο! Βραβεία στην Ελληνική γλώσσα, στα Μαθηματικά, βραβεία στις τέχνες και … αθλητικά βραβεία! Όλων των ειδών τα βραβεία υπάρχουν στο πανέρι του πλανόδιου πωλητή – εξαπατητή των συνειδήσεων! Δε πρέπει να λησμονούμε αγαπητοί συνάνθρωποι και τα βραβεία της ομορφιάς! Μις τάδε… Σταρ τάδε… Βραβεύονται λοιπόν στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες – και όχι μόνο - η μέση, τα οπίσθια και το στήθος…
Τα βραβεία ανοίγουν δρόμους, πιάνουν τους ανθρώπους από το χεράκι και τους περνούν στην απέναντι όχθη του ποταμού! Ο βραβευμένος φαντάζει διαφορετικά στα μάτια του απλού ανθρώπου… Δεν ξέρω αν υπάρχει σύλλογος βραβευμένων Ελλήνων! Δε ξέρω βέβαια κατά πόσο θα μπορέσουν να συνυπάρξουν αρμονικά ο βραβευμένος εμπορικός συγγραφέας με τη μις Πελοπόννησο και τον αριστούχο μαθητή ενός επαρχιακού σχολείου! Ποιος ο απώτερος σκοπός αυτής της τόσο απλόχερης διανομής τίτλων; Θέλουν άραγε να εμψυχώσουν το υποκείμενο, να προτάξουν το χρήσιμο και το άξιο, να ομαδοποιήσουν… Θέλουν να εξυπηρετήσουν τα ταξικά ή τα συντεχνιακά τους συμφέροντα; Να δημιουργήσουν σταρ και αντιστάρ σε μια εποχή κρίσης; Ποτέ δε κατέληξα σε κάποιο ασφαλές συμπέρασμα… ίσως επειδή δε με απασχόλησε ποτέ και ιδιαίτερα σοβαρά το ζήτημα των βραβείων.
Πάντα τα αντιμετώπιζα – και θα το αντιμετωπίζω - με κάποια ειρωνεία!
Σήμερα θα με απασχολήσουν τα βραβεία! Θα προσπαθήσω να είμαι σοβαρός και λιγότερο εριστικός… Για να μη προσπαθείτε να αποκρυπτογραφήσετε τα λόγια μου δηλώνω – για όσους δεν το καταλάβατε - πως είμαι ενάντια σε οποιαδήποτε διάκριση και βραβείο. Δεν τα πάω καλά με τα παράσημα! Αυτή η άποψη μου που μπορεί στα μάτια μερικών να φαντάζει κάπως αναρχική, σας βεβαιώ όμως… πως είναι άκρως συναισθηματική και μάλλον συντηρητική. Ο γιος μου από τότε που θυμάται τον εαυτό του… θα θυμάται κι εμένα να του λέω: «δε μας ενδιαφέρουν εμάς τα βραβεία!»
Με μπερδεύουν τα βραβεία!
Οι σκέψεις μου δε μπαίνουν στη σωστή σειρά!
Μερικές φορές πρέπει να αγοράζεις μόνος σου το κύπελλο της βράβευσης και να το χρησιμοποιείς κατά το δοκούν…
Κι έρχομαι στο σήμερα… Κάθε άνθρωπος θέλει να ξεχωρίσει και να γίνει καλύτερος από τον διπλανό του… Είναι λογικό; Ο καλύτερος ρε παιδιά, είναι και ο ευτυχισμένος; Μερικοί μάλιστα από εμάς μεγαλώνουν τα παιδιά τους με αυτόν τον τρόπο! «Να είσαι καλύτερος από το διπλανό σου!» Δεν είναι πολύ εγωιστικό; «Να είσαι ο καλύτερος!». Υπάρχει αντικειμενικά κάτι που να συμφωνούν όλοι πως αυτό και μόνο αυτό είναι το καλύτερο; Σταματώ. Θα με κατηγορήσετε πως είμαι λάτρης σοφιστικών απόψεων…
Ίσως και να μην έχετε άδικο!
Άντε να μπούμε τώρα και στο ψητό! Ήρθε η ώρα…  Τέτοια εισαγωγή έκανα για να τα καταφέρω και να φτάσω στο δια ταύτα!
Λογοτεχνικά βραβεία Ελλάδος.
Κάθε χρόνο υποψήφια για λογοτεχνικό βραβείο είναι γύρω στα τετρακόσια μυθιστορήματα.
Πάρα πολλά!
Η όλη διαδικασία που οδηγεί στο «δρόμο της βράβευσης» επιτρέπει στην κριτική επιτροπή να μη διαβάσει όλα τα μυθιστορήματα…
Λογικό ακούγεται το παραπάνω και λογικό είναι το παραπάνω.
Για  να διαβάσει κάποιος τετρακόσια βιβλία δε θα πρέπει να κάνει τίποτα άλλο για μια ολόκληρη χρονιά.
Ερωτώ!
Να πούμε όμως αλήθειες…
Πόσα βιβλία διαβάζουν τα μέλη των αξιοσέβαστων επιτροπών;
Μήπως τα βιβλία αυτά – τα βραβευμένα εννοώ - είναι από ορισμένους εκδοτικούς οίκους;
Και θα μου πει ο αναγνώστης: «ρε κομπλεξικέ, τόση ώρα μας λες πως δε σε ενδιαφέρουν τα βραβεία και τώρα μας μιλάς για βραβεία;» 
Δηλώνω πως δε με ενδιαφέρουν οι βραβεύσεις, διότι από μικρός κατάλαβα πως οι περισσότερες από αυτές είναι σικέ…
Έχω καλή μνήμη και θυμάμαι τα βραβεία κατά την περίοδο της χούντας…
Θυμάμαι και τα βραβεία που έδιναν στον Κοσκωτά…
Θυμάμαι και τις βραβεύσεις πολλών πολιτικών προσώπων…
Πολλά θυμάμαι! 
Θα πω κάτι τελευταίο στους αναγνώστες μου και θα κλείσω την κατάθεση.
Τα μεγάλα βιβλιοπωλεία για να σε βάλουν σε πάγκο ή σε ράφι που να φαίνεσαι, για να σε επιβραβεύσουν δηλαδή… θα πρέπει να πληρωθούν;
Τα μικρά βιβλιοπωλεία δε βάζουν μέσα στα μαγαζιά τους… πολλούς εκδοτικούς οίκους!
Στις λίστες των εφημερίδων μήπως τα ευπώλητα  βιβλία προέρχονται από τους ίδιους εκδοτικούς οίκους…
Να έχετε κατά νου πως και στο βιβλίο υπάρχει άμεση και έμμεση διαφήμιση!
Πολλές κακίες είπα!
Στο τέλος θα αποδεχτώ με χαρά το μέγα βραβείο της κακεντρέχειας…
Να είστε καλά όλοι σας!

Read more »

Εμείς τσίτια δε πουλάμε...

                 
        Αύριο λοιπόν οι Εθνικές Εκλογές!  Τα γράφω αυτά πριν να προσέλθω στην κάλπη. Σήμερα οι Εθνικές Εκλογές! Να τους χαιρόμαστε... τους νέους εθνοσωτήρες! Σε καμία περίπτωση δε θα μπω στη λογική - τουλάχιστον θα το προσπαθήσω μέχρι το τέλος - να προτείνω, να υποδείξω ή να προτάξω κάποιον συγκεκριμένο κομματικό μηχανισμό! Όσοι έχετε μυαλό... καλώς κι όσοι δεν έχετε πάλι καλώς... Δε θα σας βάλω εγώ μυαλό! Μπορεί ούτε κι εγώ να έχω... Το έχω φιλοσοφήσει πάντως κι έχω καταλήξει πως με τους βλάκες οιασδήποτε κοινωνικοοικονομικοπολιτιστικής κάστας κουρελιάζεις τα νεύρα σου και χάνεις τα λόγια σου! Ο καθένας σας θα πράξει λοιπόν τα δικά του "δέοντα"!
        Οφείλουμε όμως οι "ορθώς" σκεπτόμενοι άνθρωποι - κατά άλλους βλάκες ολκής - να αποβάλλουμε τους φανατισμούς, τους προσωπικούς  εγωισμούς, τους χαζοσυναισθηματισμούς του παρελθόντος, να αποτινάξουμε  τα πάθη και να πούμε ποιο είναι το καλύτερο για την πατρίδα μας!  Για πόσο ακόμα θα κάνουμε τα στραβά μάτια; Οφείλουμε να αναγνωρίζουμε την κατάντια μας δημόσια και  να φτύνουμε κατάμουτρα την παρακμή μας!
        Τι θα κάνω; Θα παραπονεθώ, θα γκρινιάξω, θα ειρωνευτώ, θα σαρκάσω... και για να μην το κουράζω... πολλά και διάφορα! Μπορεί να με κατηγορήσουν οι ασχολούμενοι με τα πολιτικά και οι ουραγοί τους μεγαλοδημοσιογράφοι πως δεν σέβομαι με τα λεγόμενά μου τον άνθρωπο! Δε σέβομαι θεσμούς, έθνος κ.λ.π. Μεγάλα λόγια για να σταματήσουν τις γλώσσες... Θα τους απαντήσω πως τον άνθρωπο τον αγαπώ απεριόριστα και τον σέβομαι με όλη μου την δύναμη, αλλά τον υπάνθρωπο τον σιχαίνομαι...
        Σήμερα το βραδάκι ήμουν στην Έκθεση Βιβλίου στο Πασαλιμάνι και την Τετάρτη που μας πέρασε στην Έκθεση Βιβλίου στην Παραλία της Θεσσαλονίκης. Δεν πηγαίνω πρώτη φορά σε Έκθεση Βιβλίου... Ο κόσμος περνούσε μπροστά από τα περίπτερα, έβλεπε τα βιβλία, διάβαζε τις πληροφορίες του οπισθόφυλλου, σου έριχνε μια κλεφτή ματιά... και τις περισσότερες φορές το άφηνε στη θέση του! Τι κι αν ο συγγραφέας ήταν εκεί για να του υπογράψει το βιβλίο! Οι υπογραφές μας μάραναν... Που τα χρήματα... Πως να δώσει ένας εργαζόμενος είκοσι ευρώ για να αγοράσει ένα μυθιστόρημα! Για να διαβάσεις το παραμύθι πρέπει να είσαι χορτάτος!  Και τον άνεργο που τον πας; Ο άνεργος κι ο φτωχός είναι αυτοί που δεν πρέπει να διαβάσουν τα παραμύθια;
        Κι έλεγε ο ιδιοκτήτης του εκδοτικού οίκου που με φιλοξένησε σήμερα με περισσή ευγένεια πως ο συγγγραφέας κύριος τάδε είναι εδώ... και θα σας υπογράψει...  Κι  ο κόσμος πήγαινε κι ερχόταν! Που και που έπεφτε και καμιά υπογραφή! Μια κυρία μεγάλης ηλικίας ήθελε να διαβάζει κάτι για τη μοναξιά... Μια άλλη ήθελε να αγοράσει το μυθιστόρημα μου, αλλά την προβλημάτιζαν τα μικρά γράμματα... Ήταν πολύ μικρά τα γράμματα και δεν τα έβλεπε! Της είπα να πάρει κάτι άλλο με μεγαλύτερα γράμματα! Είχε αυτογνωσία η γυναίκα! Γιατί να διαβάσω κάτι που θα με κουράσει; Θέλω κάτι ξεκούραστο! Να χαλαρώσω... Και γιατί να διαβάσω ένα μυθιστόρημα με πικρές αλήθειες; Θα πάρω κάτι ρομαντικό... Έρωτας, έρωτας, έρωτας... Ξέρω πως είναι ένα μεγάλο ψέμα, αλλά θα περάσω λιγάκι την ώρα μου ευχάριστα...
        Κι εγώ... και για έρωτες γράφω... Μη φανταστείτε πως είμαι και της υψηλής κουλτούρας!
        Κι όπως η τάδε κυρία παρόλο που δεν αγαπά τον άντρα της, δεν τον χωρίζει και βρίσκει τον έρωτα αλλού - οι γυναίκες διαβάζουν - ... κι όπως ο τάδε κύριος αγαπά τη γυναίκα του, αλλά έχει και το γκομενάκι - οι άνδρες δε διαβάζουν - κι όπως το παιδί μας που το βάλαμε με μέσον εκεί... απέκτησε αμέσως την νοοτροπία και τον συμπεριφορισμό του δημοσίου υπαλλήλου - για τα παιδιά μας κάνουμε τα πάντα - ... έτσι φίλτατοι σκεπτόμενοι θα ψηφίσουμε τον άλφα διότι κλέβει λιγότερο από τον βήτα ή τον γάμα επειδή αυτός είναι κεφάτος και χαρούμενος άνθρωπος.
        Δράμα η Καβάλα στα Σέρρας...
        Και σε όλες αυτές τις σκέψεις είχα πάντα και κάποιον να με επιβραβεύει... Η τηλεόραση μου έδινε δύναμη και κουράγιο όταν μου έδειχνε αυτόν που δεν είχε που να μείνει... κι έλεγα :"δόξα το Θεό... μια χαρά είμαστε! Εγώ έχω που να μείνω..." Κι αυτόν που δεν είχε να φάει... Κι αυτόν που δεν είχε να πληρώσει τα χρέη του και τον έκαναν κι εκπομπή... Είχαμε και έχουμε την τηλεόραση που μας αξίζει!
        Γιατί να ψηφίσω κάτι που μου έχει αποδείξει πως είναι σάπιο; Γιατί να ψηφίσω κάποιον επαγγελματία της πολιτικής; Γιατί να ενημερώνομαι από πουλημένα κορμιά; Κάποιος φίλος μου μου είπε πως ο τάδε πολιτικός δε θα κατέβει ως υποψήφιος μετά από τριάντα χρόνια... Και θα σκάσω από τη στεναχώρια μου! Φτάνει πια! Ας καθήσει και λίγο στο σπίτι ο ευλογημένος να τον δει η γυναίκα και τα παιδιά του! Τον έφαγε τον άνθρωπο η κοινωνική προσφορά τόσα χρόνια! Αφήστε βρε παιδιά να βοηθήσει και κανένας άλλος! Τόσο γλυκιά είναι αυτή η ρουφιάνα η κουτάλα; Τόσον αλτρουισμό ομολογώ πως δεν τον περίμενα!
        Και κάτι τελευταίο... Σήμερα έπρεπε να απαιτώ από τον κόσμο να δίνει είκοσι ευρώ και να αγοράζει βιβλία! Να τους πιάνω κουβέντα, να τους μιλώ για την υπόθεση των 'Ψυχών", να τους ανοίγω την όρεξη με ένα ωραίο τέλος... Να τους εξάπτω την περιέργεια και την φαντασία! Να με αισθανθούν οικείο και να κάνουν το βήμα... Κάτι τέτοιο δε κάνουν οι περισσότεροι από τους πολιτικούς μας; Ποια είναι η απάντησή μου στον πρότερο συλλογισμό; Εμείς τσίτια δεν πουλάμε...
        Να είμαστε όλοι καλά!

Read more »