Βιβλιοδείκτης

Ο ΒΙΒΛΙΟΔΕΙΚΤΗΣ σας χαρίζει βιβλία!


Η πρώτη μεγάλη προσφορά του ΒΙΒΛΙΟΔΕΙΚΤΗ για όλους τους φίλους, επισκέπτες και αναγνώστες του, είναι γεγονός.

Γραφτείτε στη λίστα των ηλεκτρονικών ενημερώσεων του ΒΙΒΛΙΟΔΕΙΚΤΗ, δίνοντας το mail σας στη διπλανή σχετική φόρμα και μπαίνετε αυτομάτως στην κλήρωση για 100 βιβλία, που προσφέρουν σημαντικοί εκδοτικοί οίκοι και συγγραφείς.

Στην κλήρωση θα λάβουν μέρος οι φίλοι που θα γραφτούν στη mailing list μέχρι και την 31/12/2012 και ώρα 23:00.

Η κλήρωση και η ανάδειξη των νικητών θα γίνει την Πρωτοχρονιά (1/1/2013) και οι τυχεροί θα ειδοποιηθούν ηλεκτρονικά από τον ΒΙΒΛΙΟΔΕΙΚΤΗ για το πώς θα παραλάβουν το βιβλίο τους.

Προσοχή: Προσωπικά στοιχεία των νικητών δεν θα δημοσιευθούν ούτε θα κρατηθούν από τον ΒΙΒΛΙΟΔΕΙΚΤΗ, όμως θα ζητηθούν προσωρινά, ώστε να αποφευχθούν οι διπλοεγγραφές.
Στην κλήρωση δεν έχουν δικαίωμα συμμετοχής οι συντάκτες και οι συνεργάτες του ΒΙΒΛΙΟΔΕΙΚΤΗ.


Ακολουθούν τα βιβλία που ευγενικά προσφέρουν εκδοτικοί οίκοι και συγγραφείς (κάποια από αυτά, ακόμα ακυκλοφόρητα), τους οποίους και ευχαριστούμε θερμά για τη συμμετοχή και τη στήριξη στην πρωτοβουλία μας αυτή. Από τη σελίδα του ΒΙΒΛΙΟΔΕΙΚΤΗ στο Facebook θα μπορείτε καθημερινά να διαβάζετε πληροφορίες για όλα τα βιβλία της κλήρωσης.

Τα βιβλία τοποθετήθηκαν με αλφαβητική σειρά - σε παρένθεση ο αριθμός των αντιτύπων που προσφέρονται.

Ισίδωρος Ζουργός, «Ανεμώλια», Εκδόσεις Πατάκη (2)
Βικτώρια Μακρή, «Casta diva», Εκδόσεις Ψυχογιός (2)
Γιάννης Φαρσάρης, «Johnnie Society», OpenBook (5)
Γιώργος Σπυράκης, «Pequenas phobias - Μικρές φοβίες», Εκδόσεις Ίαμβος (2)
Σίσσυ Κόσσυβα, «Αγάπης επαίτης στη ζωή μου ξένος», Εκδόσεις Αρμός (2)
Ελένη Κεκροπούλου, «Αγγέλικα, η μαντενούτα», Εκδόσεις Ωκεανός (2)
Ευρυδίκη Αμανατίδου, «Η ακριβή ανάσα του νερού», Εκδόσεις Μίνωας (5)
Δημήτρης Αλεξίου, «Αμαρτωλά θαύματα», Εκδόσεις Διόπτρα (2)
Φώτης Κατσιμπούρης, «Ανάμεσα σε δυο αγγέλους», Εκδόσεις Ωκεανός (2) ΝΕΟ
Δημήτρης Νίκου, «Βόλτα στο φεγγάρι», Εκδόσεις Ίαμβος (5)
Αριστοτέλης Παπανικολάου, «Ο γυρισμός της άνοιξης», Εκδόσεις Ίαμβος (2)
Γενναίος Καραχάλιος, «Διαφωνία με το Θεό», Εκδόσεις Λιβάνη (5)
Παρασκευή Καραγιάννη, «Διχασμένες ψυχές», Εκδόσεις Ωκεανός (2) ΝΕΟ
Ελευθερία Δημητρομανωλάκη, «Ο δρόμος του όρκου», Βορειοδυτικές Εκδόσεις (1)
Μιχάλης Φουντουκλής, «Ένα εκατομμύριο στιγμές», Βορειοδυτικές Εκδόσεις (1)
Φίλιππος Φιλίππου, «Ο ερωτευμένος Ελύτης», Εκδόσεις Ψυχογιός (2)
Πασχάλης Λαμπαρδής, «Κάθετη έξοδος», Εκδόσεις Πατάκη (2)
Νικόλ-Άννα Μανιάτη, «Κομμένα λουλούδια», Εκδόσεις Ψυχογιός (2)
Μαίρη Μανδάλη, «Λιακάδες και θύελλες», Εκδόσεις Διόπτρα (2)
Ελ Ρόι, «Ματριόσκα», Βορειοδυτικές Εκδόσεις (5)
Γιώτα Γουβέλη, «Η μουσική του κόσμου», Εκδόσεις Διόπτρα (2)
Μιχάλης Σπέγγος-Ελευθερία Δημητρομανωλάκη, «Μπάμπουσκα», Βορειοδυτικές Εκδόσεις (1)
Γιώργος Τσαντίκος, «Οι ναϊτες πετάχτηκαν δίπλα», Βορειοδυτικές Εκδόσεις (1)
Θεόδωρος Δ. Παπαδόπουλος, «Όλα στο φως», Εκδόσεις Ενάλιος (2) ΝΕΟ
Φώτης Κατσιμπούρης, «Ο όρκος», Εκδόσεις Ωκεανός (1)
Στέφανος Λίβος, «Όσα χωράει μια στιγμή», Εκδόσεις Λιβάνη (5)
Γιάννης Πλιώτας, «Ουγγρικά ψάρια», Βορειοδυτικές Εκδόσεις (1)
Ζήνα Κουτσελίνη, «Ο πιο δύσκολος δρόμος», Εκδόσεις Λιβάνη (5) ΝΕΟ
Κατερίνα Παπανικολάου, «Ραντεβού πίσω στο χρόνο», Εκδόσεις Διόπτρα (2)
Δέσποινα Λάππα Κοντού, «Σ' όποια γλώσσα κι αν το πεις», Εκδόσεις Διόπτρα (2)
Γενναίος Καραχάλιος, «Συμφωνία με το Θεό», Εκδόσεις Λιβάνη (5)
Θάνος Δραγούμης, «Σφαγείο Σαλονίκης», Εκδόσεις Ψυχογιός (2)
Σοφία Βόικου, «Το ταξίδι της φωτιάς», Εκδόσεις Ψυχογιός (2)
Διονύσης Μαρίνος, «Τελευταία πόλη», Εκδόσεις Γαβριηλίδης (5)
Γκαζμεντ Καπλάνι, «Η τελευταία σελίδα», Εκδόσεις Λιβάνη (5) ΝΕΟ
Ευάγγελος Λέλης, «Χωρίς ήλιο», Εκδόσεις Ίαμβος (2) ΝΕΟ
Θεόδωρος Δ. Παπαδόπουλος, «Τα ψιλά γράμματα της ιστορίας», Εκδόσεις Ενάλιος (2)
Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος, «Ψυχές που δεν τις ζέστανε η αγάπη», Εκδόσεις Ωκεανός (2)

Το κοράκι


  H φετινή διαδικασία ανάδειξης του δεκαπενταμελούς μαθητικού συμβουλίου είχε τα ευτράπελά της, που ενδεχομένως να αντικατοπτρίζουν σε έναν βαθμό τον αναβρασμό και τη σύγχυση που επικρατεί στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα. Δύο κυρίως στοιχεία καθόρισαν και  προσδιόρισαν τη φετινή εκλογική διαδικασία και την εφαρμογή της: το χάος που επικρατούσε κατά τη διάρκεια των προεκλογικών δηλώσεων και της παρουσίασης των υποψηφίων, και η καθυστέρηση κατά τη διάρκεια των διαβουλεύσεων στο εσωτερικό του σώματος για την ψήφιση των θεσμικών ρόλων των μελών.
  Μόλις μια βδομάδα χρειάστηκε για να κατασταλάξει το εκλεγμένο σώμα αντιπροσώπων του σχολείου μας σε πρόεδρο, αντιπρόεδρο, γραμματέα και ταμία, σε μια διαδικασία η οποία κατά τον κύριο Αρβανίτη έμοιαζε με αυτή της ανάδειξης του Πάπα!- ε, απ’ τα καλά του- Ενδεχομένως να θύμιζε και το πολιτικό «θρίλερ» που παρακολουθήσαμε όλοι  πέρσι κατά τη διάρκεια των μακρών διαβουλεύσεων της πολιτικής ηγεσίας της χώρας μας σχετικά με το ποιος θα αναλάμβανε τα ηνία της προσωρινής συγκυβέρνησης, για να τεθεί επικεφαλής τελικά ο κύριος Λουκάς Παπαδήμος. Και επειδή γενικότερα οι αποφάσεις σ’ αυτήν τη χώρα φαίνεται να λαμβάνονται εξαιρετικά αργά, ίσως κάτι τέτοιο να αποτελέσει έρεισμα για να προβληματιστεί κανείς σχετικά με το βαθμό στον οποίο είναι καλλιεργημένη η ικανότητα των Ελλήνων και συνάμα- όπως αποδεικνύεται κι από τα τελευταία συμβάντα- της νεολαίας για συνεργασία. Με αυτό το δεδομένο φυσικά, δεν μπορεί παρά να παρατηρήσει κάποιο ψώνιο σαν τον συντάκτη αυτού του άρθρου την ιδιαίτερα ενοχλητική σύνδεση ανάμεσα στα δρώμενα και τα συμβαίνοντα του σχολείου και της «έξω» κοινωνίας, αυτής που προεκτείνεται πέρα από το campus σε άπταιστα ελληνικά.
 Υπό το πρίσμα αυτό της σύνδεσης με τον έξω κόσμο, δεν μπορούσα όπως και πολλοί άλλοι να μην προβληματιστώ και να ενοχληθώ ιδιαίτερα με τις συνθήκες που επικρατούσαν κατά τη διάρκεια της παρουσίασης των αντιπροσώπων την υπέροχη εκείνη Δευτέρα.
 Όποιος βρισκόταν στο «Παπάς» εκείνη την ώρα, γνωρίζει πολύ καλά πως μία συγκεκριμένη ομάδα συμμαθητών μας φώναζε, ενοχλούσε και εμπόδιζε με κάθε τρόπο, δεδομένου ότι δεν υπήρχε κάποια ανώτερη εξουσία για να της επιβληθεί, τη σοβαρή και δημοκρατική κατά τα άλλα- βαριά λέξη για να χρησιμοποιεί κανείς σήμερα η δημοκρατία-  εκλογική διαδικασία, κάνοντας χαβαλέ. «Και ποιος δεν θέλει να κάνει λίγο χαβαλέ σήμερα εφόσον του επιτρέπεται υπό το βάρος της καταπίεσης και του σχολικού φόρτου; Αλλοίμονο αν δεν ξεφύγουμε και λίγο τώρα που λείπουν οι καθηγητές και δεν θα μας τιμωρήσει κανείς. Εξάλλου, δεν είναι δα και τίποτα σοβαρό το δεκαπενταμελές.» χμμμ.. Θα μου επιτρέψετε και πάλι να αναγάγω αυτή τη νοοτροπία και αντίληψη στην κοινωνία του έξω κόσμου. Άλλωστε, όλοι όσοι βρίσκονταν εκείνη την ώρα μέσα στο «Παπάς»  θα είναι επίσημοι πολίτες με αναγνωρισμένα δικαιώματα και υποχρεώσεις απέναντι στο κοινωνικό σύνολο και μπλα μπλα μπλα, σε ένα με τρία χρόνια
- τρομακτικό ε; Σχεδόν πιο τρομακτικό από το πόσο κακογραμμένο είναι αυτό το άρθρο -. Γιατί όχι λοιπόν;
 Πριν περάσω όμως στη σύνδεση με την πραγματική, μη σχολική κοινωνία, θα προσπαθήσω να αξιολογήσω τι συνέβη. Μία ομάδα μαθητών, επομένως, έκρινε πως δεν πειράζει να κάνει χαβαλέ εις βάρος της διαδικασίας εκείνη την ώρα. Και φυσικά -και το λέω αυτό δίχως τη σνομπ ειρωνεία που διέπει συνήθως τον λόγο μου- τα παιδιά αυτά δεν μπορεί να είναι
«λεπρά». Δεν είναι κάτι άλλο από όλους εμάς. Είμαι μάλιστα σίγουρος πως κάποιοι απ’ αυτούς θα ‘ναι ιδιαίτερα έξυπνοι, θα έχουν τις δικές τους απόψεις και θα είναι ενδεχομένως ωραίοι τύποι για να κάνει κανείς παρέα. Το επιχείρημα ότι είναι «κάποιοι άλλοι», «κάποια ζώα» δεν με πείθει. Πολύ φοβούμαι μάλιστα, πως η τρομακτική διάσταση του περιστατικού έγκειται ακριβώς στη «δική μας» αντίδραση, αντιμετώπιση και στάση. Αλλά ας μην πάμε ακόμα εκεί. Αν θέλετε λοιπόν να μιλήσουμε για «εμάς» και για  «αυτούς», για τους «μεν» και για τους «δε», για εσένα και για εκείνους βρε παιδί μου (!), «αυτοί» δεν βρήκαν τη διαδικασία αρκετά σημαντική ώστε να δαμάσουν την ανάγκη τους για χαβαλέ, σαματά και τραμπουκισμούς του στυλ: «ας πετάξω λίγο νερό, ας σκορπίσω λίγα χαρτάκια, ας κλοτσήσω τις καρέκλες , ας φωνάξω κι ας μην αφήσω τον x y ω υποψήφιο να μιλήσει». Δεν είναι όμως σημαντικό σ’ αυτή τη φάση να κρίνουμε αυτά τα παιδιά για τη συμπεριφορά τους. Ιδιαίτερα υπό το βάρος της συνείδησης μας για τη δική μας αντίδραση στη μορφή βίας που κατάφεραν να μας επιβάλλουν, δεν πρέπει να ασχοληθούμε με «εκείνους», αλλά με «εμάς».
Τι κάναμε λοιπόν όλοι εμείς; Εμείς οι συνειδητοποιημένοι μαθητές που κατακραυγάζουμε τέτοιες συμπεριφορές και λοιποί «διανοούμενοι» που έχουμε τα μούτρα να γράφουμε και άρθρα με άποψη; Μήπως δεν αφήσαμε, με εξαίρεση λίγους γενναίους συμμαθητές μας, να χαρακτηρίσουν «εκείνοι» με τη συμπεριφορά τους την όλη διαδικασία και το σχολείο μας συνολικά; Και για να γυρίσω στην ενοχλητική σύνδεση με την πραγματική κοινωνία «των μεγάλων», αν αυτά τα παιδιά δεν κατάφεραν να καταστήσουν υποβαθμισμένο και μάλλον αμελητέο τον ρόλο και τη σημασία του θεσμού της δημοκρατικής ανάδειξης του δεκαπενταμελούς μαθητικού συμβουλίου, το ίδιο δεν παρατηρεί κανείς και στην κοινωνία μας αλλάζοντας κάποιες λέξεις στην πρόταση; Το ευχάριστο φυσικά είναι ότι η κοινωνία η ίδια, και άρα η σχολική κοινότητα ως μικρογραφία της, αλλάζει. Αυτό αποδεικνύεται από τον ίσως υπερβάλλοντα ζήλο κάποιων να συμμετάσχουν, ενδεχομένως για να επαναπροσδιορίσουν την αξία του, στο δεκαπενταμελές με κάποιο αξίωμα. Αυτός ήταν και ο λόγος που καθυστέρησαν τόσο να αναδείξουν πρόεδρο κλπ. Μπορεί να καταλάβαμε πως πρέπει να αντιμετωπίσουμε την πραγματική κρίση που μαστίζει τη χώρα μας και τον κόσμο γενικότερα, την χιλιοειπωμένη «κρίση αξιών και θεσμών», που έχει καταντήσει κλισέ. Όμως η αλλαγή αυτή συντελείται με αργούς ρυθμούς, ίσως πολύ αργούς για να προλάβουν τις εξελίξεις. Αναρωτιέμαι αν αυτό σχετίζεται με την αξία της μαζικής δραστηριοποίησης και αντίληψης της πλειονότητας. Με την αξία του τι πιστεύουμε και τι κάνουμε «εμείς».
  Και εμείς, οι περισσότεροι, οι συνειδητοποιημένοι και οι «καλύτεροι», σταθήκαμε αδρανείς. Ίσως να τους βρίσαμε λίγο μέσα μας ή στον διπλανό μας και να βαρεθήκαμε μετά. Ποιος να ασχολείται τώρα και ποιος να μπει στη διαδικασία να τους επιβληθεί. Σίγουρα κάποιοι ενισχύσαμε μάλιστα το έργο τους. Δεδομένου ότι οι πλειονότητες τελικά έχουν τη δύναμη να αλλάζουν την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων και να την προσδιορίζουν– παρόλο που σ’ αυτήν τη χώρα δίκιο ενίοτε φαίνεται να έχει αυτός που φωνάζει δυνατότερα-, αν κάποιος δυσαρεστήθηκε από το χάος που επικρατούσε, να ξέρει πως φταίει ο ίδιοςΠως φταίμε «εμείς». Μπράβο στους λίγους που κινητοποιήθηκαν και ελπίζω να τους προσέξαμε, αλλά για την αποτυχία τους φταίμε εμείς οι πολλοί, που ενώ αντιλαμβανόμαστε την αξία, ακόμα και συμβολική, αυτών των θεσμών, μείναμε άπραγοι. Κατά τον Μάνο Χατζιδάκι, όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Και η συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας μας, σχολικής και μη σχολικής, δείχνει να μοιάζει απελπιστικά.




Του Κωνσταντίνου Ζβε

Λένα Μαντά

Η συγγραφέας “φαινόμενο” Λένα Μαντά, αποκλειστικά στο Boxtv.gr

Η συγγραφέας “φαινόμενο” Λένα Μαντά, αποκλειστικά στο Boxtv.gr| Boxtv.gr

Σύγχρονη λογοτεχνία

Η Λένα Μαντά είναι ένα φαινόμενο στο χώρο της σύγχρονης λογοτεχνίας και σαν φαινόμενο θα πρέπει να την προσεγγίσουμε. Το φαινόμενο αυτό σαφέστατα μπορεί να έχει τα αρνητικά του… Μπορείς να διαφωνείς με τα γραπτά της – ίσως βέβαια να διαφωνείς χωρίς να έχεις διαβάσει ούτε μια αράδα από ένα έργο της – μπορείς να λες πως αυτά που γράφει… δεν είναι λογοτεχνία, μπορείς να θεωρείς – στην περίπτωση που είσαι συγγραφέας – πως εσύ γράφεις καλύτερα από αυτήν…
Εκ τους αποτελέσματος θα κριθούμε οι πάντες, κυρίες και κύριοι! Κι εμείς… κι εσείς… και οι άλλοι… και η κυρία Μαντά…
Η Μαντά έχει καταφέρει να την ακολουθεί ένα φανατικό κοινό – γυναικών κυρίως – που ολοένα και μεγαλώνει…
Έχει φανατικούς φίλους και φανατικούς εχθρούς…
Η Μαντά… πουλάει!
Δηλώνω δημόσια πως δεν έχω διαβάσει κάποιο από τα μυθιστορήματα της κυρίας Μα-ντά!
Υπόσχομαι πως θα το πράξω κάποτε στο μέλλον…
Ποια η αφορμή για αυτή την συνέντευξη ? Έβαλα στην πρώτη τάξη του λυκείου να μου γράψουν μια επιστολή προς ένα πρόσωπο που θαυμάζουν. Δεν πίστευα στα μάτια μου! Μαθήτρια της πρώτης λυκείου να μου εκθειάζει την Μαντά ?
Δεν το περίμενα.. .Πίστευα πως την διαβάζουν οι μεγαλύτερες ηλικίες!
Μια μαθήτρια μου λοιπόν, η Ελένη Μ. – η ίδια επέμενε να αναφέρω και το επώνυμό της, όταν της ζήτησα την άδεια… για να κοινοποιήσω κάποιες σειρές από το γραπτό της – μεταξύ άλλων έγραφε για το πρόσωπο που θαυμάζει…
«Σας θαυμάζω πραγματικά. Έχετε την ικανότητα να τραβάτε το ενδιαφέρον του αναγνώστη, καθώς ξέρετε να κάνετε το μυθιστόρημά σας πιο ελκυστικό, πιο παραστατικό. Μπορώ να πω πως με τα βιβλία σας ένιωσα διάφορα συναισθήματα όπως χαρά, λύπη, στεναχώρια, αλλά πάνω από όλα διασκέδασα. Μου χαρίσατε κάποιες στιγμές χαλάρωσης και ξεγνοιασιάς, αφού απορροφήθηκα από τις ιστορίες σας και ξέφυγα από την καθημερινότητά μου!»
Λέει κι άλλα πολλά, πάρα πολλά…
Δύο οι σκέψεις που έκανα…
Σκέψη πρώτη: η σκέψη του «ανταγωνιστή», του συγγραφέα… Αν διάβαζε κάτι δικό μου η μαθήτρια… θα το είχε παρατήσει στη μέση!
Σκέψη δεύτερη: μια κουβέντα με την κυρία Λένα Μαντά! Να προσπαθήσω να καταλάβω κι εγώ κάτι περισσότερο…
Του: Τάσου Αγγελίδη Γκέντζου
Η συγγραφέας “φαινόμενο” Λένα Μαντά, αποκλειστικά στο Boxtv.gr| Boxtv.gr
Πως είναι η κορυφή κυρία Μαντά ? Ποια είναι η θέα που αντικρίζετε από εκεί πάνω και ποιες σκέψεις κάνετε τις ώρες της αυτοκριτικής ?
Λένε πως στην κορυφή επικρατεί μοναξιά, εγώ δεν την αισθάνθηκα ποτέ. Έχω μια λατρεμένη οικογένεια και φίλους, καλούς και αγαπημένους. Επιπλέον κάνω παρέα και με άλλους συγγραφείς με τους οποίους μοιραζόμαστε τις ίδιες ανησυχίες που αφορούν γενικότερα στο μέλλον του βιβλίου στην Ελλάδα. Όσο για την θέα που λέτε, βλέπω νέους με όνειρα, ιδέες και μεράκι, ν’ αγωνίζονται για μια θέση  στο εκδοτικό μέλλον και θυμάμαι πώς ήταν όταν ξεκίνησα κι εγώ. Αυτοκριτική κάνω στην δουλειά μου, στον τρόπο που φέρομαι στους ομότεχνους και προσπαθώ να είμαι αυστηρή, όπως και γενικότερα στην ζωή μου.
Είτε του αρέσουν κάποιου τα μυθιστορήματά σας, είτε δεν του αρέσουν, δε θα μπορέσει να διαφωνήσει με τη διαπίστωση πως είστε ένα φαινόμενο. Υπάρχουν άνθρωποι που δε διαβάζουν καθόλου λογοτεχνία… αλλά διαβάζουν τα δικά σας βιβλία! Πως αισθάνεστε για τούτο το “οξύμωρο”σχήμα ? Πως νιώθετε που φέρατε αναγνώστες στο χώρο της λογοτεχνίας ?
Η λέξη “φαινόμενο”, σας το είπα και στην κατ’ ιδίαν συνομιλία μας, μου κάνει λίγο… αγριευτική! Επιπλέον πάντα νόμιζα ότι το φαινόμενο δεν έχει διάρκεια κι εγώ έκλεισα 12 χρόνια στον εκδοτικό χώρο. Οι αναγνώστες τώρα… Ναι, το ξέρω, μου γράφουν και μου το λένε, ότι δεν διαβάζουν βιβλία, αλλά διαβάζουν Μαντά! Προσπαθώ να τους προτείνω και άλλα βιβλία που θα τους κάνουν ν’ αγαπήσουν το βιβλίο γενικά! Εξάλλου έχουμε τόσους ταλαντούχους συγγραφείς που είναι κρίμα να μην τους γνωρίζει ο κόσμος!
 Άλλοι πάλι μου λένε ότι τα βιβλία μου έγιναν η αφορμή να γνωρίσουν και ν’ αγαπήσουν την μαγική διεργασία της ανάγνωσης και αυτό με κάνει πολύ χαρούμενη και αν μου επιτρέπεται η έκφραση και λιγάκι περήφανη που κατόρθωσα να βάλω κόσμο στα βιβλιοπωλεία.

Τι έχετε να πείτε για τη «σχολή Μαντά» στη σύγχρονη Λογοτεχνία ?  Πολλές και πολλοί… προσπάθησαν να σας μιμηθούν, άλλες ή άλλοι το πέτυχαν μερικώς – με την έννοια πως πούλησαν περισσότερο – άλλες ή άλλοι πάλι όχι! Τι θα μας πει το πρωτότυπο για τα αντίγραφα ?

Κατ’ αρχήν, αν δημιούργησα σχολή όπως λέτε, είναι νωρίς να το πούμε. Ο χρόνος θα το δείξει. Εγώ δεν συμφωνώ, μου κάνει λίγο «βαρύγδουπο» όλο αυτό. Διαβάζω πολύ, όταν δεν γράφω, αλλά δεν έχω καταλάβει τα… αντίγραφα! Ίσως γιατί όταν γίνομαι αναγνώστρια αποποιούμαι την συγγραφέα. Διαβάζω ένα βιβλίο χωρίς να μπαίνω στην διαδικασία της κριτικής, γιατί έτσι θα έχανα όλη την ομορφιά ενός αναγνώσματος που το έχω ανάγκη για να με ξεκουράσει και να με ταξιδέψει.
Λένε κάποιοι πως η Μαντά έχει τεράστια δύναμη. Αν πει δυο καλά λόγια στα Μ.Μ.Ε για έναν συγγραφέα θα τον εκτινάξει στα ύψη. Για αυτό… είναι και ιδιαίτερα προσεκτική στις κουβέντες της. Θα το διαπιστώσω αυτό… από την κουβέντα μας! Αληθεύουν λοιπόν αυτές οι φήμες ? Να μου απαντήσετε με το χέρι στην καρδιά…
Αυτοί που το λένε, νομίζω ότι υπερτιμούν τις δυνάμεις μου και είναι λάθος. Προσεκτική δεν θα έλεγα ότι είμαι, γιατί αν ήμουν, όταν μου ζητούσαν να προτείνω ένα βιβλίο θα επέλεγα ξένου συγγραφέα. Αντίθετα είμαι ίσως η μόνη που σε συνεντεύξεις έχω μιλήσει για έλληνες συγγραφείς! Εξάλλου είναι γνωστό ότι μόνο αυτούς διαβάζω!
Με τέτοια αγάπη και αποδοχή που εισπράττετε από τους αναγνώστες σας, πως και δεν ασχοληθήκατε με τα κοινά ?
Και ούτε πρόκειται! Δεν έχω την στόφα εκείνη που κάνει κάποιον πολιτικό, ούτε τόσο γερό στομάχι! Επιπλέον προτιμώ να προσφέρω ταξίδια μυαλού και ψυχής στον κόσμο για να ξεχνάει το γεγονός ότι η πολιτική και κυρίως οι πολιτικοί στις μέρες μας κατάφεραν να του καταστρέψουν την ελπίδα….

Η συγγραφέας “φαινόμενο” Λένα Μαντά, αποκλειστικά στο Boxtv.gr| Boxtv.gr
Θα γράφατε ποτέ με κάποιο ψευδώνυμο, ώστε να γράψετε ενδεχομένως… «κουλτουριάρικα» και να γίνετε «αποδεκτή» από ένα άλλο μέρος του αναγνωστικού κοινού ?
Γιατί να κάνω κάτι τέτοιο ? Ποιο το νόημα να ξεγελάσω και να περιπαίξω έτσι, το αναγνωστικό κοινό ? Αν σιχαίνομαι κάτι στην ζωή μου είναι το «δήθεν» σε όλες του τις εκφάνσεις. Είμαι αυτή που είμαι, γράφω αυτό που θέλω να γράψω και δεν κοροϊδεύω κανέναν και πρώτα απ’ όλα τον ίδιο μου τον εαυτό!
Η Βουγιουκλάκη μέχρι την τελευταία στιγμή έπαιζε στο θέατρο αυτά που ήθελε το κοινό της. Η Λένα Μαντά θα γράφει… και δε θα προδώσει ποτέ το κοινό της ?
Η Λένα Μαντά δεν θα προδώσει όπως είπα πρώτα τον εαυτό της. Γράφω ότι μου αρέσει εμένα να διαβάζω και έτσι θα συνεχίσω. Δεν είναι θέμα προδοσίας του κοινού γιατί όταν καθίσω μπροστά στο κείμενό μου, δεν σκέφτομαι κανέναν άλλον. Ούτε τους αναγνώστες, ούτε τον εκδότη μου, ούτε τις πωλήσεις. Είμαι εγώ και οι ήρωες μου, εγώ και η ιστορία μου. Αποκομμένη από τον κόσμο, πολλές φορές και από την οικογένειά μου. Μόνο όταν δω ότι έγραφα επί μήνες να γίνεται βιβλίο, όταν το αντικρύσω στις προθήκες, τότε αρχίζει η αγωνία για την γνώμη των αναγνωστών.
Ένα μυθιστόρημα κάθε χρόνο δεν είναι πάρα πολύ κουραστικό… ψυχοφθόρο για τον συγγραφέα, κυρία Μαντά ?
Εξαρτάται. Για μένα θα ήταν εξοντωτικό, αν κάποιος με εμπόδιζε να γράψω, ότι θέλω και όποτε το θέλω! Από την στιγμή που θα έρθει η ιστορία στο μυαλό μου, από την στιγμή που οι ήρωες θ’ αρχίσουν διαλόγους ολόκληρους στο μυαλό μου, πρέπει όλο αυτό να βγει, αλλιώς θα εκραγεί το κεφάλι μου. Έπειτα όταν αγαπάς κάτι με τόσο πάθος, δεν θέλεις να μένει μακριά σου ούτε λεπτό!
Θα γράφατε ποτέ ένα μυθιστόρημα μαζί με κάποιον άλλο συγγραφέα ? Αν σας πρότεινα να γράψουμε κάτι μαζί – θέλω να εκτινάξω τις πωλήσεις μου κυρία Μαντά – γιατί θα μου λέγατε όχι ? Οι πετυχημένοι συνεργάζονται δυσκολότερα με τους άλλους ή οι άλλοι συνεργάζονται πιο δύσκολα με τους πετυχημένους ?
Στην ζωή μου έχω μάθει να μην λέω ποτέ την λέξη «ποτέ»! Στην παρούσα στιγμή όμως, θεωρώ ότι η συγγραφή είναι πολύ μοναχική διεργασία και δεν θα μπορούσα να την μοιραστώ με κανέναν. Επιπλέον για να γράψεις με άλλον, πρέπει να υπάρχει πλήρης ταύτιση απόψε-ων αλλά και μια κοινή γλώσσα. Στην περίπτωσή μου δεν είναι θέμα υπεροψίας εξαιτίας της όποιας επιτυχίας μου, αλλά ίσως αδυναμίας να συνεργαστώ, ν’ ακολουθήσω τους κανόνες ενός «ομαδικού παιχνιδιού» που έχω συνηθίσει να «παίζεται» αυστηρά και μόνον κεκλεισμένων των θυρών και μ’ έναν παίχτη!
Οργώνετε κάθε χρόνο σχεδόν όλη την Ελλάδα! Όπου και να πάτε υπάρχει κόσμος που αγοράζει τα βιβλία σας! Δεν είναι λοιπόν λογικό να σας ζηλεύει το σινάφι; Δεν είμαστε μια κοινωνία αγγέλων! Σας τη δείχνει αυτή του τη ζήλεια – την οποία θεωρώ δεδομένη – ή σφυρίζει δήθεν αδιάφορα ?
Σαφώς και δεν είμαστε κοινωνία αγγέλων και ειδικά ο χώρος των συγγραφέων εξαιτίας της κρίσης που περνάει το βιβλίο, όχι τώρα αλλά χρόνια ολόκληρα, είναι ιδιαίτερα ανταγωνιστικός. Όσο κι αν σας φανεί αλλόκοτο αυτό που θα πω, επιλέγω να μένω μακριά απ’ όλο αυτά και το… «αδιάφορο σφύριγμα» βγαίνει από τα δικά μου χείλη. Αν αντιληφθώ ζήλεια από κάποιον ή κακόβουλη διάθεση, …λιποτακτώ! Δεν θέλω γύρω μου αρνητική ενέργεια, ούτε μικροψυχία, με κουράζει, με πληγώνει και την αποφεύγω. Συνειδητά επιλέγω την φωτεινή πλευρά της ζωής και το χαμόγελο. Δεν το θεωρώ παράλογο να ζηλεύει κάποιος, αλλά εγώ δεν μπορώ να το διαχειριστώ και γι αυτό απομακρύνομαι τάχιστα!
Η συγγραφέας “φαινόμενο” Λένα Μαντά, αποκλειστικά στο Boxtv.gr| Boxtv.gr
Υπάρχει κάτι που διαβάσατε τελευταία και το ζηλέψατε ? Κάτι που θα θέλατε ίσως να το έχετε γράψει εσείς ?
Υπάρχουν πολλά που διάβασα τελευταία και μου άρεσαν, αλλά δεν ζήλεψα τίποτα γιατί όπως σας είπα, όταν διαβάζω είμαι αναγνώστρια και όχι συγγραφέας. Αν όμως μιλάμε για όνειρα, κρυφός μου πόθος είναι να γράψω ένα θεατρικό έργο και να το δω να ζωντανεύει στην σκηνή κάποιου θεάτρου από αγαπημένους πρωταγωνιστές που κάθε χρόνο παρακολουθώ την δουλειά τους γιατί το θέατρο είναι κάτι που πραγματικά λατρεύω και απολαμβάνω.
Πείτε μου κάτι για να σπάσουμε το μύθο γύρω από το όνομά σας!
Αυτό που δεν ξέρει ο πολύς κόσμος για μένα και όντως καταρρίπτει τον μύθο μιας γυναίκας που γράφει τα βιβλία που γράφω, είναι ότι δεν είμαι καθόλου μα καθόλου ρομαντική, δεν ξεχνιέμαι σ’ ένα ηλιοβασίλεμα, δεν δακρύζω μ’ ένα λουλούδι και επιπλέον (και αυτό ίσως είναι κάτι που δύσκολα γίνεται πιστευτό), δεν είμαι καθόλου κοινωνική! Επιπλέον πριν
από κάθε παρουσίαση έχω τρομερό άγχος, σχεδόν δεν μπορώ να πάρω ανάσα, αλλά βρίσκω γρήγορα τον ρυθμό μου χάρη στον κόσμο και στην έκδηλη αγάπη του. Γενικά δεν είμαι εύκολος άνθρωπος, μου αρέσει η μοναξιά και η απομόνωση, με κουράζει η φασαρία και η πολυκοσμία.
Να περάσω και στην ονοματολογία… Δεν είναι κακό μερικές φορές να μιλάμε με ονοματεπώνυμα! Ποια είναι η καλύτερη συγγραφέας – εσείς εξαιρείστε – του εκδοτικού σας οίκου ? Το καλό το καλύτερο και το κάλλιστο είναι σαφώς υποκειμενικά… Ποια είναι αυτή που κατά την εκτίμησή σας θα ανέβει περισσότερο τα επόμενα χρόνια ? Και σε ποια θα έδινε μετά από πολλά χρόνια το δαχτυλίδι η Λένα Μαντά ?
Ποτέ δεν κόλλησα στα ονόματα ούτε φοβήθηκα να πω την άποψή μου. Το δακτυλίδι που λέτε όμως, δεν μπορεί να το δώσει καμιά Μαντά, σε κανέναν. Αυτό θα το κερδίσει από τον κόσμο ο κάθε συγγραφέας, όπως το κέρδισα κι εγώ. Ο κόσμος με έφτασε εδώ που είμαι, του το οφείλω και δεν πρόκειται να το ξεχάσω ποτέ. Ας πάμε όμως στα ονόματα που ζητήσατε και στα οποία θα αναφερθώ ΜΟΝΟ ως αναγνώστρια που διαβάζει ανελλιπώς την δουλειά τους. Και φυσικά, δεν θα μιλήσω για Οικονόμου, Ζαΐρη, Δημουλίδου, Τραυλού που είναι καταξιωμένες στον χώρο, αλλά για νέες παρουσίες στις εκδόσεις Ψυχογιός. Πρώτη στην προτίμησή μου είναι σαφώς η Σοφία Βόικου («Κόκκινο σημάδι», «Το ταξίδι της φωτιάς» και «Πικρό γλυκό λεμόνι»), που αγαπώ για την γραφή της, τα θέματά της και το ήθος της.
Φέτος διάβασα και την πρώτη δουλειά της Δανάης Κριεζιώτου («Θα βρεθούμε ξανά») και εντυπωσιάστηκα. Θεωρώ επίσης πολύ καλό το πρώτο δείγμα γραφής της Μεταξίας Κράλλη («Μια φορά κι ένα καλοκαίρι») και της Σόφκας Ζηνόβιεφ («Το σπίτι στην οδό Πα-ραδείσου»). Όπως είπα και πριν, υπάρχουν εξαιρετικά ταλαντούχοι συγγραφείς στην Ελλάδα και καμαρώνω που ανήκω στις εκδόσεις Ψυχογιός που εκδίδουν ένα μεγάλο
ποσοστό από αυτούς, όπως την Πένυ Παπαδάκη, την Μαρία Τζιρίτα, την Φανή Πανταζή, την Ελένη Τσαμαδού και ο κατάλογος είναι μακρύς!
Η συγγραφέας “φαινόμενο” Λένα Μαντά, αποκλειστικά στο Boxtv.gr| Boxtv.gr
Η επιτυχία και η αποδοχή διάβρωσε τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά σας ? Είστε σνομπ, κυρία Μαντά ?

Είμαι πολύ ξεροκέφαλη (άλλο ένα μειονέκτημά μου) και θα ήταν δύσκολο ν’ αλλάξω τρόπο σκέψης! Εξάλλου η αναγνωρισιμότητα και η αποδοχή της δουλειάς μου, ήρθαν όταν πια ήμουν πολύ μεγάλη για να «πάρουν αέρα» τα μυαλά μου! Επιπλέον, όταν θυμάσαι από πού ξεκίνησες και έχεις συναίσθηση στο πού οφείλεις την επιτυχία σου, δύσκολα ιππεύεις το γνωστό όχημα του καλάμου! Όχι δεν άλλαξα, συνεχίζω να είμαι πρώτα σύζυγος, μετά μητέρα και νοικοκυρά που καμαρώνει για το μεγαλύτερο και αρτιότερο δημιούργημά της: την οικογένεια! Όπως έχω ξαναπεί, η επιτυχία ήταν το κερασάκι στην τούρτα της ζωής μου που ήταν ήδη πολύ πολύ πολύ γλυκιά!
Κάποιοι μου είπαν: «γιατί να μιλήσεις με την Μαντά ? Αυτή πουλάει πολλά! Χριστούγεννα έρχονται, θα πάει ο κόσμος στα βιβλιοπωλεία… κι εσύ θέλεις να της κάνεις διαφήμιση ? Πάλι Μαντά θα αγοράσουν ? Βρες κάποιον ποιοτικό… να πουλήσουμε κι εμείς κάτι!» Δηλαδή οι «ποιοτικοί»…στην Ελλάδα της κρίσης και του μνημονίου… δεν πουλάνε, κυρία Μαντά ?
Αυτό, είναι κάτι που θέλει πολύ συζήτηση νομίζω και δεν μου δίνετε και τον ορισμό της λέξης «ποιοτικό»! Η Ελένη Πριοβόλου ας πούμε, νομίζω ότι συγκαταλέγεται σε αυτή την κατηγορία και το τελευταίο της «Για το όνειρο πώς να μιλήσω» που ήταν θεσπέσιο και η γραφή μελίρρυτη και ζωντανή, είναι εδώ και πολύ καιρό στα ευπώλητα! Ούτε λείπουν ποτέ από τις λίστες τα βιβλία των: Ευγενία Φακίνου, Μάρως Δούκα, Σώτης Τριανταφύλλου κλπ. Τέλος, σαν απάντηση σε εκείνους που σας επέκριναν για την επιλογή σας στο πρόσωπό μου, λέω, ότι καλό θα είναι αυτές τις γιορτές, να επιλέξουμε για δώρα βιβλία! Να μπούμε σ’ ένα βιβλιοπωλείο και να χαρίσουμε την ευκαιρία στους αγαπημένους μας για ένα όμορφο ταξίδι ψυχής, όποιος κι αν το υπογράφει!
Και μια σημείωση!
Δεν έχει ανάγκη παίδες η Μαντά από διαφήμιση!
Σας ευχαριστώ πάρα πολύ κυρία Μαντά για την όμορφη συζήτησή μας!
Να είστε πάντα καλά εκεί πάνω…
Σέβη Τηλιακού, η σπουδαία στιχουργός αποκλειστικά|boxtv.gr Τάσος Αγγελίδης Γκέντζος – συγγραφέας,
tasosaggelidisgentzos.blogspot.gr
http://www.boxtv.gr

Φεστιβάλ Κινηματογράφου


ΟΛΑ για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης!

ΟΛΑ για το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης! Θεσσαλονίκη – Φεστιβάλ Κινηματογράφου
Του Τάσου Αγγελίδη – Γκέντζου
Σύνταξη κειμένου: Μελίνα Μόσχου
Επιμέλεια: Μελίνα Μόσχου, Άρτεμις Πάντου, Αγνή Μακέδου

Ανταπόκριση από τη Θεσσαλονίκη, από τρεις μαθήτριές μου που γράφουν για το φεστιβάλ του Κινηματογράφου… Κι όλα αυτά που γράφουν είναι τόσο όμορφα και συνάμα τόσο παρήγορα! Μια αισιόδοξη νότα, μια φρέσκια ματιά πάνω στα γεγονότα, μια ακατέργαστη χαρά… Οφείλουμε οι γονείς και οι δάσκαλοι να σπρώξουμε τα παιδιά μας προς τις τέχνες, οφείλουμε να τους ανοίγουμε δρόμους, να απαιτούμε την αισιόδοξη οπτική και να μη τους γεμίζουμε με τις μιζέριες και τους κομπλεξισμούς μας!
Ο εαυτός μας λοιπόν, τα θέλω και τα πιστεύω μας, οι παλιές και οι νέες ιδεολογίες μας, οι αγκυλώσεις… όλα στο περιθώριο!
Ο τόπος και ο χρόνος… ανήκουν στους νέους μας!
Λίγα λόγια για το θεσμό του φεστιβάλ…
Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι ένα κινηματογραφικό φεστιβάλ που διοργανώνεται κάθε Νοέμβριο στη Θεσσαλονίκη από το 1960. Είναι ένα γεγονός με διεθνή ακτινοβολία, καθώς από το 1992 το φεστιβάλ απέκτησε διεθνές κύρος. Επίσης, αποτελεί απόδειξη του ότι η τέχνη δε μιλάει με αξίες οικονομικές αλλά αισθητικές, αφού το φεστιβάλ κινείται γύρω από την τέχνη και απευθύνεται σε σινεφίλ και «έμπειρους» θεατές. Η κινηματογραφική αυτή γιορτή λαμβάνει χώρα στο στολίδι του Θερμαϊκού, την όμορφη Θεσσαλονίκη. Περιλαμβάνει ταινίες απ’ όλο τον κόσμο, masterclasses, αφιερώματα σε σημαντικά πρόσωπα και γεγονότα, καθώς και παράλληλες εκδηλώσεις που μεταμορφώνουν την πόλη της Θεσσαλονίκης σε έναν τόπο πολιτιστικής ανακάλυψης με άξονα την Έβδομη Τέχνη.
Το φετινό φεστιβάλ…
Το 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο της ετήσιας δραστηριότητάς του, πραγματοποιείται φέτος από τις 2 ως τις 11 Νοεμβρίου. Το φεστιβάλ φιλοξενεί 150 ταινίες στη φετινή 53η διοργάνωσή του, οι οποίες προέρχονται από 54 χώρες του κόσμου. Εξέχουσα προσωπικότητα αυτού του δεκαήμερου είναι ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, στον οποίο γίνεται αφιέρωμα για το έργο, τη ζωή και την προσωπικότητά του. Προς τιμήν του θα προβληθούν τρεις ταινίες – σταθμοί στη φιλμογραφία του σκηνοθέτη, «Ο θίασος» (1974), «Ταξίδι στα Κύθηρα» (1984) και «Τοπίο στην ομίχλη» (1988). Επίσης, θα πραγματοποιηθεί συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, στην οποία η Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης, υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυράτ, θα ταξιδέψει το κοινό στις μουσικές των ταινιών του Θόδωρου Αγγελόπουλου.
Η πρεμιέρα…
Προσαρμοσμένο στους ρυθμούς της κρίσης, το φεστιβάλ έκανε λιτή πρεμιέρα την Παρασκευή 2/11 στον κινηματογράφο Ολύμπιον. Όπως τόνισε ο διευθυντής του φεστιβάλ κ. Δημήτρης Εϊπίδης στον εναρκτήριο λόγο του «Το 70% του προϋπολογισμού του φεστιβάλ προέρχεται από ευρωπαϊκά κονδύλια και δεν επιβαρύνει τον προϋπολογισμό της χώρας». Ο δεύτερος και τελευταίος ομιλητής της βραδιάς ήταν ο πρόεδρος του Δ.Σ του φεστιβάλ και δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Γιάννης Μπουτάρης, που όπως είπε «Ο πολιτισμός είναι το σημαντικότερο κεφάλαιό μας». Τη μουσική νότα στη βραδιά έδωσε το μουσικό σχήμα Milky Lady & The Cookies σε ρυθμούς σουίνγκ, ενώ συνόδευσε χορευτικά η χορευτική ομάδα Jitterbugs.
Η ταινία…
Η ταινία που προβλήθηκε στην πρεμιέρα του φεστιβάλ είναι το “Holy Motors” του Γάλλου σκηνοθέτη Λεός Κοράξ. Πρόκειται για τη σουρεαλιστική περιήγηση ενός ανθρώπου στους δρόμους του Παρισιού μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες, κατά τη διάρκεια της οποίας αλλάζει ρόλους και μεταμορφώνεται από ζητιάνο σε επιχειρηματία και από δολοφόνο σε οικογενειάρχη. Η ταινία έχει γενικά πολύ θετικές κριτικές, εντυπωσίασε στο πρόσφατο φεστιβάλ των Καννών και είναι υποψήφια για το βραβείο “Palme d’ Or”. Διατρέχεται από την αρχή ως το τέλος από έντονο το στοιχείο του σουρεαλισμού, που την κάνει εξαιρετικά δύσκολα κατανοητή για το μέσο θεατή, τόσο δύσκολα που εμείς δεν την καταλάβαμε…! Απευθύνεται σε ειδικό κοινό. Κατά τη δική μας άποψη, η ταινία αφήνει πολλά ερωτηματικά και έχει πολλά κενά σημεία που δε συνδέονται με ομαλό τρόπο. Η ταινία ξεκινάει με μία σκηνή η οποία δεν έχει καμία σχέση με το υπόλοιπο έργο και που κατά τη γνώμη μας δεν προσφέρει τίποτα στην υπόθεση. Επιπλέον, τελειώνει με μία σκηνή σε ένα περίεργο πάρκινγκ με λιμουζίνες που μιλάνε ,και αυτή είναι ίσως η μοναδική σκηνή που συνδέεται με τον αινιγματικό τίτλο της ταινίας. Κατά τα άλλα, μπορούμε να πούμε πως θετικό στοιχείο της ταινίας αποτελεί η ερμηνεία του πρωταγωνιστή Ντενί Λαβάν, ο οποίος υποδύεται τον άνθρωπο χαμαιλέοντα που με ευκολία μεταπηδά από τον ένα ρόλο στον άλλον.
Το πάρτι έναρξης…
Το πάρτι έναρξης του φεστιβάλ πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 2/11, μετά την προβολή της ταινίας, στην Αποθήκη Γ’ στο λιμάνι με ώρα έναρξης 23:00. DJ Set της βραδιάς ήταν ο Αλέξης Αβδαρμάνης. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος το κλίμα ήταν πολύ ευχάριστο, η μουσική «ανεβαστική» και η αίθουσα πλημμύριζε από κόσμο που γιόρταζε την έναρξη του φεστιβάλ με πολλή διάθεση και κέφι. Βέβαια, στα πλαίσια της λιτότητας, που χαρακτηρίζει το φετινό φεστιβάλ, ο μπουφές ήταν αρκετά περιορισμένος σε σχέση με άλλες χρονιές- θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερος. Το γενικότερο κλίμα πάντως ήταν σίγουρα θετικό, αποζημιώνοντάς μας έπειτα από την όχι και τόσο επιτυχημένη επιλογή της ταινίας. Το πάρτι της Παρασκευής ήταν ο καλύτερος τρόπος για να κλείσει η πρεμιέρα και να συνεχιστεί η κινηματογραφική γιορτή που ονομάζεται 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης!

Το Πανεπιστήμιο βρωμά και κυριολεκτικά τώρα πια…





Όσο περνάει ο καιρός, όσο πιο βαθιά μπαίνουμε στο βούρκο της κατάντιας, τόσο πιο βαθιά συνειδητοποιώ το απύθμενο βάθος της ανευθυνότητας και της ανοησίας μας.
Το κακό στην όλη υπόθεση είναι πως πολλοί θα συμφωνήσετε με αυτά που θα ακούσετε…
Και τι θα γίνει;
Θα συμφωνήσουμε για μια ακόμα φορά πως συμφωνούμε και θα πάει ο καθένας μας στο σπιτάκι του;
Θα υπάρξουν βέβαια και αρκετοί υποστηρικτές του κατεστημένου της μεταπολίτευσης, μερικοί βολεμένοι κηφήνες, που με το γνωστό τους τρόπο θα λασπολογήσουν και στο όνομα αυτής της έρμης της δημοκρατικότητας θα προσπαθήσουν να κερδίσουν για μια ακόμα φορά τις εντυπώσεις!
Δημοκρατία έχουμε κι ο καθένας πλέκει τα δικά του καλάθια!
Έχω να περάσω πολλά χρόνια έξω από το Πανεπιστήμιο μας…
Δε μου έλειψε καθόλου…
Ούτε από την Εγνατία δεν έχω περάσει τα τελευταία χρόνια…
Να πω το γιατί και το πως;
Να απολογηθώ δηλαδή για αυτή τη συνειδητή μου απομάκρυνση από ένα χώρο που πέρασα μερικά από τα πιο ωραία χρόνια της ζωής μου;
Θεωρούσα και θεωρώ ακόμα… πως τα πράγματα δε λειτουργούσαν σωστά…
Είχα συμφοιτήτριες που περνούσαν τα μαθήματα τους, επειδή είχαν γνωστούς κάποιους καθηγητάδες…
Πόσο γνωστούς;
Δε θα επεκταθώ σε λεπτομέρειες που θα με γυρίσουν πίσω και θα με αναγκάσουν να φέρω στη μνήμη πράγματα δυσάρεστα…
Συμφοιτητές που μάθαιναν θέματα από καθηγητές… με τα ίδια πολιτικά πιστεύω με αυτούς και πάει λέγοντας…
Κάποιοι – οι συνήγοροι του διαβόλου – θα πουν πως αυτά που περιγράφω ήταν οι εξαιρέσεις…
Αυτές οι εξαιρέσεις φαινόντουσαν… κι όχι ο κανόνας!
Ο κανόνας λούφαζε στη γωνία του και οι εξαιρέσεις έκαναν παιχνίδι…
Φυσικά και υπήρχαν αξιοπρεπείς καθηγητές και αξιοπρεπείς φοιτητές…
Ποτέ δεν είχα σε μεγάλη εκτίμηση πολλούς από τους διδάσκοντες της φιλοσοφικής σχολής… και ούτε τώρα τους έχω!
Αν εξαιρέσεις μερικούς λαμπρούς επιστήμονες, οι οποίοι ακόμα και σήμερα αναγνωρίζονται για το επιστημονικό τους έργο από τα ξένα πανεπιστήμια, οι υπόλοιποι γλείφουν, έγλειφαν και θα γλείφουν για να ανέβουν στην επόμενη βαθμίδα…
Μια συντεχνία κομπλεξικών ανθρώπων, ανθρώπων… που τους ένωνε η ανασφάλεια και η μιζέρια του εκάστοτε σήμερα!   
Τι κι αν ο νομοθέτης προσπάθησε να θωρακίσει τους θεσμούς και τις διαδικασίες;
Οι αίλουροι προσλαμβάνουν ανθρώπους δικούς τους και απορρίπτουν περιπτώσεις λαμπρών επιστημόνων που έρχονται από το εξωτερικό…
Η βρωμιά τόσων χρόνων πήρε σάρκα και οστά…
Κυρίες και κύριοι, το πάλαι ποτέ καμάρι της Θεσσαλονίκης, το ιστορικό Α.Π.Θ… βρωμά και ζέχνει!
Η απεργία των απλήρωτων εργολαβικών υπαλλήλων του Α.Π.Θ ανέδειξε το ήδη υπάρχον πρόβλημα!
Ένα πανεπιστήμιο – κυριολεκτικά και μεταφορικά - στάβλος!
Μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι που δεν παράγουν κανένα απολύτως έργο!
Αν μιλήσω για άρση της μονιμότητας και για αξιολόγηση… θα θεωρηθώ άνθρωπος με φασίζουσες απόψεις…
Καμία αξιολόγηση λοιπόν…
Όσοι μπήκαν θα αξιολογηθούν… όταν έρθει η ώρα μόνο από τον Άγιο Πέτρο!
Φοιτητές που δε σέβονται το χώρο της μάθησης… και σκορπούν τα σκουπίδια τους δεξιά και αριστερά…
Το Πανεπιστήμιο του φραπέ, του τσιγάρου και της αφίσας…
Τι κάνουν οι παρατάξεις για αυτή τη βρώμα;
Τουαλέτες που εγκυμονούν διάφορους κινδύνους!
Με λίγα λόγια, αυτές οι εικόνες – είδα ένα σχετικό βίντεο με αυτή την απέραντη βρωμιά – μας δείχνουν ποιοι πραγματικά είμαστε…
Εδώ μας οδήγησε ο ωχαδερφισμός και η επίφαση της δημοκρατικότητας των προηγούμενων χρόνων…
Τα κόμματα τι κάνουν;
Οι καθηγητές δε τολμούν να κάνουν κάτι…
Δε θέλουν να πάνε ενάντια σε εργαζόμενους και φοιτητές!
Το φοιτητικό κατεστημένο πρέπει να το τιμάς!
Τους φοιτητές δε τους νοιάζει αυτή η κατάσταση…
«Να τελειώσω όπως - όπως το πανεπιστήμιο μου και να διοριστώ στο δημόσιο;»
Πέρασαν αυτές οι εποχές!
Που θα δουλέψουν όλοι αυτοί οι απόφοιτοι των Ελληνικών Πανεπιστημίων;
Οι εργαζόμενοι της καθαριότητας του Α.Π.Θ περιμένουν, αγωνιούν και διεκδικούν!
Οι μόνοι που έχουν το δίκιο με το μέρος τους…
Πώς να χαρακτηρίσει κανείς την παρούσα κατάσταση;
Πήγατε – δεν αγνοώ την οικονομική κρίση - σε κάποια από τα Πανεπιστήμια του εξωτερικού;
Άραγε πως μεταχειρίζονται οι ξένοι φοιτητές τη δημόσια περιουσία;
Πως αντιδρούν οι ξένοι σύλλογοι καθηγητών όταν πιάνουν κάποιον από τους φοιτητές τους να αντιγράφει;
Τι κάνουμε εμείς;
Ποιος είναι αυτός που έχει πληρώσει τόσα χρόνια… τις λεηλασίες, τις καταλήψεις και τους βανδαλισμούς, των οποίων το θέαμα απολαμβάνουμε καθήμενοι στις πολυθρόνες των σπιτιών μας;
Ο Ελληνικός λαός πληρώνει τα πάντα και για τα πάντα!
Κι ότι βρωμούσε από μέσα… άρχισε και βρωμά κι από έξω!
Καλώς τα δεχτήκαμε!